Właściwie to nie jest jezioro, a stawek po którym można popływać uroczymi rowerkami wodnymi w kształcie łabędzi, w towarzystwie prawdziwych łabędzi, kaczek i mew.
JEZIORO KAJAKOWE – HISTORIA
Dawniej w miejscu stawu były rozległe bagna i rozlewiska, które osuszono i zamieniono w staw. Otwarcie dla publiczności nastąpiło 17 czerwca 1886 roku. Początkowo Jezioro Kajakowe wykorzystywano do puszczania po nim modeli stateczków żaglowych, ale szybko postanowiono udostępnić go mieszkańcom do pływania po nim łódkami i kajakami.
W czasie wojny testowano na nim działanie dopiero wchodzących do użytku niekontaktowych morskich min magnetycznych. Statek nie musiał już dotknąć miny by nastąpiła eksplozja – wystarczyło że zbliżył się do niej swym metalowym kadłubem który reagował z elektromagnetycznym mechanizmem wewnątrz miny.
Miny musiały posiadać własne zasilanie, które jak się okazało były zdolne do uruchomienia detonatora po ponad sześćdziesięciu latach od wyprodukowania. Dlaczego więc bateria w moim smartfonie domaga się ładowania każdego wieczora?
WSPÓŁCZESNOŚĆ
Dziś nie ma już śladu po moczarach. Na brzegu stawu można nakarmić przyjaźnie nastawione do ludzi łabędzie, a po jego tafli popływać rowerkami wodnymi o kształcie łabędzi lub kaczek. Spotkać można również inne ptactwo, jak kaczki krzyżówki, mewy śródziemnomorskie, kormorany, perkozy, kaczki czubate, czy czarne łabędzie.
Tuż obok stawu znajduje się kawiarnia o tej samej nazwie, a drugą kawiarnię znajdziecie nad brzegiem morza, po drugiej stronie ulicy. Ze stawem sąsiaduje również duży plac zabaw, splashpool, oraz mała siłownia na świeżym powietrzu, a na rozległych trawnikach w ciepłe weekendy rzesze mieszkańców organizują sobie pikniki i grille.
Woda do stawu jest dostarczana przez śluzę bezpośrednio z morza, więc można tu spotkać morskie zwierzęta, jak ryby, kraby, meduzy, a niekiedy nawet małe rekiny.
Często można spotkać tu pasjonatów, którzy puszczają po tafli stawu sterowane modele statków.
Zamek Southsea – nazwany tak od dzielnicy Portsmouth w której się znajduje – nosił wcześniej nazwę Zamku Chaderton, gdyż w czasie gdy był on budowany miejsce to nie nosiło jeszcze nazwy Southsea. Był on jednym z fortów obronnych Henryka VIII. Powstał on w roku 1544 na południowym krańcu wyspy Portsea i został wzniesiony do obrony wschodniego wejścia do cieśniny Solent i portu w Portsmouth. To właśnie z tego zamku król Henryk oglądał zatonięcie swojego flagowego okrętu Mary Rose podczas bitwy morskiej z Francją w 1545 roku.
HISTORIA
Zamek został zbudowany dokoła kwadratowego donżonu. Po południowej i północnej stronie zostały dobudowane bastiony, a po wschodniej i zachodniej platformy strzelnicze. Wejście na zamek Southsea znajduje się od strony północnej. Podobno była to pierwszy w Anglii fort typu „Twierdza gwiaździsta”, zwana też Trace Italienne, które budowane były już wcześniej w kontynentalnej Europie.
Budowa twierdzy był nadzorowana przez gubernatora Portsmouth, Sir Anthony Knyvetta. Pierwsze dwie armaty zostały zainstalowane w lipcu 1544 roku. Przez całe lato Knyvett apelował o więcej funduszy na budowę, gdyż często nie były one wystarczające na opłacenie robotników. W październiku budowa pochłonęła £3,000, z czego £1,300 pozyskane zostało z likwidacji klasztorów. W tym samym miesiącu Knyvett ogłosił ukończenie budowy.
NAJAZD FRANCUZÓW – BITWA O SOLENT – 1545
Reklama
Telefony, komputery i laptopy z drugiej ręki z gwarancją i akcesoria do Twojego telefonu.
Już rok później zamek Southsea został wykorzystany militarnie podczas inwazji francuzów na Anglię. Król Henryk przybył na zamek 18 lipca 1545, gdzie rozpoczynała się właśnie bitwa morska w cieśninie Solent. Niestety sam zamek nie brał udziału w bitwie. Henryk zarządził ulepszenie murów obronnych poprzez wykonie otworów strzelniczych, tzw. Ambrazur do ochrony flanek bastionów.
Król Edward VI spędził noc na zamku w 1552 roku podczas inspekcji stanu ochrony Portsmouth.
WIEK XVII – ZAMEK SOUTHSEA – DWA POŻARY
W marcu 1625 pożar zamku spowodował znaczne uszkodzenia fortyfikacji. Renowacja fortu trwała 10 lat. Niestety w roku 1640 ponownie pożar zniszczył budowlę.
WOJNA DOMOWA
Na początku wojny zamek Southsea znajdował się w rękach rojalistów pod dowództwem kapitana Challonera. Nakazał on przenieść armaty od strony morza, na stronę lądową, przez co fort był bezbronny od strony południowej. Zamek został przejęty przez parlamentarzystów we wrześniu 1642 podczas oblężenia Portsmouth. Obrona zamku składało się tylko z tuzina żołnierzy, podczas gdy oddział parlamentarzystów wspierany był dodatkowo przez kawalerię. Od strony bramy oddział parlamentarzystów zażądał poddania się zamku. Kapitan Challoner był trochę pijany, więc poprosił ich, by wrócili rano. W tym czasie inny oddział wyposażony w drabiny pod osłoną nocy z łatwością przypuścił atak na zamek, wchodząc nań od strony morza. Parlamentarzyści obsadzili i wzmocnili garnizon uniemożliwiając odbicie zamku.
PO WOJNIE DOMOWEJ
Po zakończeniu działań wojennych przez jakiś czas fort pełnił funkcję więzienia. W roku 1665 król Karol II zlecił holenderskiemu inżynierowi Bernardowi de Gomme przebudowę systemu obronnego Portsmouth i na powrót przysposobił fort Southsea do celów obronnych. Plan de Domma z roku 1668 przedstawia projekt usypania przed fosą glinianego wału do obrony murów przed ostrzałem artyleryjskim i wybudowania nowej platformy strzelniczej na 30 dział pomiędzy fosą, a brzegiem morza.
Podczas Chwalebnej Rewolucji 18 grudnia 1688 roku katolicki książę Berwick, James FitzJames został zmuszony przez Barona Dartmouth, Georga Legge do przekazania zamku w ręce protestantów.
WYBUCH AMINUCJI – XVIII WIEK
Wybuch amunicji w sierpniu 1759 roku zniszczył zamek Southsea zabijając 17 osób. Odbudowa zamku przeciągała się, aż w 1770 roku zyskał on miano „najbardziej wstydliwych ruin”. Dlatego też w roku 1785 książę Richmond zdecydował o konieczności gruntownej renowacji zamku. Niemniej jednak gdy w roku 1797 Anglia była zagrożona najazdem wojsk napoleońskich i naprędce reperowano zamek okazało się, że można zamontować tam tylko osiem 32 funtowych dział i pięć 6 funtowych, gdyż platformy de Gomme’a zostały uszkodzone przez morskie fale.
RENOWACJA – XIX WIEK
Kolejna próba renowacji została podjęta w 1814 roku i w tym czasie zamek został powiększony w kierunku północnym o około 6-9 metrów, odnowiono fosę i dodano przeciwskarpę. W 1828 roku na zachodniej platformie strzelniczej wybudowano latarnię morską, która wznosi się 10 metrów powyżej szczytów murów. W roku 1844 w zamku wyznaczono cele dla stu więźniów wojennych. Jednak po sześciu latach zrezygnowano z funkcji więzienia i wyznaczono siedem dodatkowych stanowisk ogniowych.
Na polecenie Królewskiej Komisji Obrony w roku 1860 zamontowano kolejne baterie ogniowe po obu stronach zamku. W rezultacie zamek Southsea zmienił się z pojedynczego fortu obronnego w duże centrum zarządzania systemem obrony.
I WOJNA ŚWIATOWA
Podczas pierwszej wojny światowej fort był początkowo obsadzony przez Królewski Garnizon Artyleryjski (ang. Royal Garrison Artillery R.G.A.) i Czwartą Kompanię Hampshire R.G.A.. Następnie ta kompania została przetransferowana do Francji, a jej miejsce w forcie zajęli ochotnicy. Ze względu na zagrożenie ze strony Zeppelinów zamek został wyposażony w trzycalowe armatki przeciwlotnicze QF 3 inch 20 cwt (znane w Niemczech jako 7,5 cm Flak Vickers).
W roku 1929 mimo że zamek wciąż był wykorzystywany do celów militarnych, został on udostępniony dla turystów. Zwiedzający Southsea mogli zobaczyć próbne strzelania wojskowe w kierunku morza.
II WOJNA ŚWIATOWA
W czasie drugiej wojny światowej zamek był kilkakrotnie trafiany bombami zapalającymi, które jednak nie wyrządziły większych szkód. Zamek Southsea był obsadzany przez szereg różnych jednostek, między innymi przez oddział artylerii przybrzeżnej regularnej armii, lecz także przez ochotników z Home Guard (początkowo nazywane Local Defence Volunteers L.D.V.).
23 czerwca 1940 roku zamek brał udział w operacji przejęcia francuskich statków po kapitulacji Francji w obawie przed dostaniem się statków w ręce armii niemieckiej. Stacjonujący w forcie garnizon otrzymał rozkaz przygotowania się do otwarcia ognia między innymi w kierunku francuskiego niszczyciela „Leopard”, w przypadku gdyby pokojowe przejecie nie udało się. Operacja przejmowania lub zatapiania francuskiej floty miała kryptonim „Katapulta”.
CZASY WSPÓŁCZESNE
W 1960 roku rada miasta Portsmouth przejęła kontrolę nad zamkiem i w roku 1967 otworzyła w nim muzeum. W roku 1975 zamek Southsea odwiedziło 99,704 zwiedzających.
Zamek Southsea jest ważną atrakcja turystyczną Portsmouth, ale jest również wynajmowany osobom prywatnym w celu organizacji przyjęć weselnych, czy innych imprez. Miejsce w pobliżu zamku zwane jako „Zamkowe Pole” z racji kształtu przypominającego naturalny amfiteatr jest często miejscem organizowania jarmarków, koncertów muzycznych, czy festiwali. Pośród przeróżnych muzealnych eksponatów znajduje się tam kolekcja armat. Dwie z nich znajdują się na zewnątrz: armata 68 funtowa i dwunasto-tonowa, dziewięcio-calowa armata RML (Riffled Muzzle Loading), czyli ładowana od strony wylotu lufy (od przodu).
Wewnątrz zamku znajduje się ponadto 24 funtowa armata ze statku HMS Royal George (ok. 1756), RML 9 pounder 8 cwt, oraz dwie, 3 funtowe armaty Whitworth o lufach poligonalnych ładowane od wlotu lufy (od tyłu).
Przed otwarciem zamku w roku 2011 przeszedł on gruntowane czyszczenie ufundowane przez Radę Miasta Portsmouth.
CENNIK
Wejście na zamek Southsea jest bezpłatne za wyjątkiem dni, gdy zamek jest wynajęty dla celów prywatnych, lub na potrzeby wystaw specjalnych. Więcej informacji znajdziecie bezpośrednio na stronie Zamku Southsea.
Wieża okrągła (ang. Round Tower) z założenia nie służyła do obrony miasta, a była fortyfikacją która chroniła wejście do miejskiego portu. Jest zabytkiem klasy pierwszej.
HISTORIA WIEŻY ROUND TOWER
Pierwotnie wieża wykonana była z drewna. Dopiero kilkadziesiąt lat później została zmodernizowana na kamienną. Wcześniejsza nazwa wieży brzmiała Master Ridley’s Tower”. Jak większość fortyfikacji, również i ta wieża w swojej historii była wielokrotnie modernizowana.
WIEŻA DREWNIANA
Wieża powstała pomiędzy rokiem 1418 a 1426 na rozkaz króla Henryka V Lancastera na małym półwyspie nazywanym przez mieszkańców Portsmouth The Point (pol. Punkt), w dzielnicy Stary Portsmouth. Przed 1400 rokiem Portsmouth było wielokrotnie atakowane i palone przez Francuzów. W 1422 roku pomiędzy Wieżą Okrągłą (a dokładniej pomiędzy Capstan Square w okolicy wieży), a brzegiem w Gosport została rozciągnięta sieć zagrodowa (zagroda bonowa), która broniła dostępu do portu wrogim statkom.
W Gosport również istniała drewniana wieża obronna, powstała mniej więcej w tym samym czasie co Wieża Okrągła. W tym czasie trwała trzecia faza wojny stuletniej pomiędzy Anglią a Francją. Ta sieć zagrodowa służyła do ochrony portu przez setki lat. Nieznacznie zmodyfikowana chroniła port nawet podczas drugiej wojny światowej. Dwa zabytkowe oka ze starej sieci można zobaczyć w muzeum w Zamku Southsea.
W latach gdy powstawała Wieża Okrągła większość umocnień wznoszona była z piasku i drewna. Jednak gdy projektowane armaty zaczęły być coraz bardziej potężne, przestało to już wystarczać. Dlatego konieczna była znaczna modyfikacja wieży.
WIEŻA OKRĄGŁA KAMIENNA
W latach 1490 – 1500 wieża okrągła została zmodernizowana na kamienną. W roku 1680 zostały wzniesione wały łączące wieżę okrągłą, z pobliską wieżą kwadratową i obronę wzmocniono montując baterię osiemnastu dział armatnich, na rozkaz króla Karola II Stuarta. Podobnie jak budowę Zamku Southsea, modernizację wieży przeprowadził holenderski inżynier obronny Bernard de Gomme.
Górna część została przebudowana i podniesiona w okresie wojen Napoleońskich. Pomiędzy rokiem 1847 a 1850 dach wieży ponownie został zmodyfikowany, osiągając aktualną wysokość 35 stóp (11 metrów). Na dachu i wewnątrz umieszczono platformy strzelnicze dla armat. Aby wzmocnić dach, wewnątrz wieży postawiono dodatkowe wsporniki i kolumny. Na suficie wewnątrz można zauważyć małe stalaktyty powstałe z wypłukiwania ze stropu minerałów.
Około roku 1850 wzdłuż ulicy Broad Street został wzniesiony mur obronny z zamontowanymi armatami, a także wybudowano koszary i mieszkania dla żołnierzy, którzy je obsługiwali. Część tego muru istnieje do dzisiaj i na jego szczycie prowadzi promenada, a zarys baraków i mieszkań dla żołnierzy można zobaczyć na chodniku w okolicach muru.
Wieża była nieustannie zagrożona podmywaniem przez morskie fale. Dlatego też za panowania królowej Elżbiety I wszystkie łodzie regularnie pływające pomiędzy Portsmouth, a Isle of Wight miały obowiązek dostarczać kamienie, które były składowane u podstawy wieży od strony morza.
WSPÓŁCZEŚNIE
Rada Miasta Portsmouth zakupiła wieżę w roku 1958. Wnętrze wieży w 2011 roku zostało przekształcone w galerię i od czasu do czasu prezentowane są tam wystawy. Dach dostępny jest dla zwiedzających przez cały rok. Są tam ławki, z których obserwować można statki wpływające do portu.
CENNIK I GODZINY OTWARCIA
Wejście na wieżę jest bezpłatne, a wieża otwarta jest przez całą dobę.
Wieża Kwadratowa (ang. Square Tower) to jedna z najstarszych części umocnień miasta Portsmouth. Wieża Kwadratowa została wybudowana w 1494 roku jako część fortyfikacji i jednocześnie dom gubernatora miasta. To zaledwie rok przed wybudowaniem pierwszego na świecie suchego doku, który znajduje się nieopodal wieży, blisko statku H.M.S. Victory.
W 1584 przeznaczenie wieży zostało zmienione na magazyn prochu strzelniczego, a mieszkanie gubernatora przeniesiono do pobliskiego Królewskiego Kościoła Garnizonowego.
Podczas trwania Angielskiej Wojny Domowej i oblężenia Portsmouth Rojaliści. którzy mieli we władaniu Wieżę Kwadratową przechowywali w niej 1200 baryłek prochu. W 1642 roku próbowali wykorzystać ten fakt jako kartę przetargową w procesie negocjacji z Parlamentarzystami, grożąc ich detonacją. Taki wybuch był w stanie zniszczyć połowę ówczesnego miasta. Taka groźba zmusiła Parlamentarzystów do podpisania kapitulacji Rojalistów na korzystnych dla nich warunkach.
W 1779 magazynowany tam proch przeniesiono do Priddy’s Hard w Gosport i a wieży dodano ceglany mur centralny, oraz ceglane sklepienie. W tym czasie Wieża Kwadratowa zmieniona została w magazyn mięsny Marynarki Wojennej, którym była aż do 1850 roku, gdy został on przeniesiony do kompleksu Victualling Yard również w Gosport. W czasie obu wojen światowych wieża ponownie pełniła funkcje budynku wojskowego dla zwiadowców morskich i pilotów portowych.
WIEŻA KWADRATOWA NA ZEWNĄTRZ
Dawniej molo, które sąsiaduje do wieży nazywano Mostem Prochowym (ang. Powder Bridge) – gdy Wieża Kwadratowa pełniła funkcję magazynu prochowego ,a następnie Wołową sceną (ang. Beef Stage) – gdy był w niej magazyn mięsny.
Popiersie króla Karola IWidok na promenadę
We wnęce w zewnętrznym murze można zobaczyć pozłacane, ołowiane popiersie króla Karola I Stuarta z roku 1635 roku. To popiersie upamiętnia jego – wówczas jeszcze księcia – bezpieczny powrót z zagranicznych podróży do Hiszpanii i Francji w roku 1623. Szukał tam dla siebie małżonki. Udał się najpierw do Hiszpanii z zamiarem poślubienia hiszpańskiej księżniczki Marii Anny Habsburg. Negocjacje dotyczące ożenku zakończyły się jednak fiaskiem, gdyż jednym z warunków hiszpańskiego dworu, było przejście Karola na katolicyzm, na co on nie chciał przystać. Jednak jego podróż nie poszła na marne. W drodze powrotnej do Anglii poznał w Paryżu Henriettę Marię Burbon – swoją przyszłą małżonkę.
PARTER
Dawniej wnętrze wieży na parterze było podzielone na mniejsze pomieszczenia. Gdy zmieniano jej przeznaczenie na magazyn prochu, zamurowano znajdujące się tam kominki i duże okna, aby osuszyć i zabezpieczyć wnętrze. Kilka zamurowanych okien jest w takim stanie do dzisiaj. Dwa kominki z czasów Tudorów (jeden z nich na parterze) zostały odkryte podczas trwającej tam renowacji w roku 1980. W większym pokoju wiszące na ścianach herby przedstawiają wcześniejszych gubernatorów Portsmouth. W mniejszym pokoju belki, deski podłogowe oraz sufit pochodzą z roku 1779. Piwnica pierwotnie służyła jako magazyn, niestety znacznie ucierpiała pod wpływem wilgoci i w roku 1779 została zasypana. Aktualnie jej część odkopano i udostępniono zwiedzającym.
Wieża KwadratowaWieża Kwadratowa
PIERWSZE PIĘTRO
Na pierwszym piętrze jedno z okien przy schodach jest oryginalnym oknem z czasów Tudorów. Przy oknie tym możesz zauważyć, jak grube ściany posiada ta wieża! Pozostawione haki, prawdopodobnie były wykorzystywane, gdy wieża pełniła funkcję magazynu mięsnego.
DACH
W 1822 roku na dachu wieży zamontowano drewniany semafor z chorągiewkami. Za pomocą drewnianych dźwigni komunikowano się w ten sposób z przepływającymi przez cieśninę Solent statkami, oraz z innymi semaforami będącymi w pobliżu. Taki sposób komunikacji pozwalał przesłać wiadomość do Londynu w ciągu sześciu minut. Semafor ten został zlikwidowany w roku 1848, gdy do użycia weszły elektryczne telegrafy. Platformy dla trzech, ośmiocalowych armat z szynowymi suwnicami powstały na dachu około 1850 roku. Platformy które widoczne są tam dzisiaj, to repliki, ale szynowe suwnice są oryginalne.
Wieża KwadratowaWidok na wieżę od strony morza
CZASY WSPÓŁCZESNE
Rada miasta Portsmouth odkupiła wieżę i pobliskie fortyfikacje w latach 1958-1960 i zmodernizowała ją w latach 1979 – 1986 gdy osiągnęła dzisiejszy wygląd. Podczas prac konserwacyjnych badania archeologiczne ujawniły jej bogatą, wielowiekową historię.
Dziś wieża może zostać wynajęta osobom prywatnym w przeróżnych celach – jako sala weselna, sala do Chrztu, scena teatralna, muzyczna, czy cokolwiek innego.
