Stansted Park, położony w zachodnim Sussex, jest prawdziwym klejnotem wśród angielskich parków i rezydencji. Ta imponująca posiadłość oferuje zarówno piękno naturalnego otoczenia, jak i bogatą historię, przyciągając licznych turystów z całego świata. Stansted Park to miejsce, które zachwyca zarówno miłośników natury, jak i entuzjastów architektury i kultury.
Historia
Historia Stansted Park sięga głęboko w przeszłość. Oryginalna rezydencja została zbudowana w XVI wieku i była siedzibą rodu Compton. Jednak obecny budynek w stylu georgiańskim powstał w XVIII wieku, dzięki projektowi Jamesa Wyatta, znanego brytyjskiego architekta. Wyatt stworzył majestatyczną rezydencję, która harmonijnie wkomponowała się w otaczający krajobraz.
Park i ogrody
Stansted Park słynie z pięknych ogrodów i rozległych terenów, które zachęcają do długich spacerów i odpoczynku na łonie natury. Ogrody zostały zaprojektowane przez słynnego architekta krajobrazu, Capability Browna, i są wspaniałym przykładem angielskiego ogrodnictwa. Można spacerować po kolorowych rabatach kwiatowych, podziwiać piękne aleje drzew i odkrywać ukryte zakątki pełne spokoju.
Ważnym elementem parku jest również jezioro, które tworzy malowniczy widok i stanowi miejsce spotkań dla ptaków i dzikiej przyrody. Można wypożyczyć łódkę i popłynąć po jeziorze, ciesząc się ciszą i pięknem otaczającego krajobrazu.
Wnętrze rezydencji
Wizyta w Stansted Park nie byłaby kompletna bez zwiedzania wnętrza rezydencji. Dostępne są regularne wycieczki po pięknie urządzonych pomieszczeniach, które odsłaniają dawne piękno i bogactwo posiadłości. Można podziwiać imponujące galerie, sale balowe, oranżerię oraz wiele innych unikalnych elementów architektonicznych. Przewodnicy opowiadają fascynujące historie o rodzinie Compton i życiu w Stansted Park na przestrzeni wieków.
Imprezy i atrakcje
Stansted Park to również miejsce, w którym odbywają się różnorodne imprezy i atrakcje przez cały rok. Oferuje on koncerty, wystawy sztuki, pokazy ogrodowe, jarmarki bożonarodzeniowe i wiele innych wydarzeń dla całej rodziny. Dzięki temu każda wizyta w Stansted Park jest niepowtarzalnym doświadczeniem, które łączy przyjemność z kulturą i rozrywką.
Co warto zobaczyc w okolicy Stansted Park
Okolica Stansted Park oferuje wiele atrakcji i miejsc wartych odwiedzenia. Oto kilka z nich:
Chichester: To urokliwe miasto, które znajduje się w pobliżu Stansted Park. Można odwiedzić tu Chichester Cathedral, piękny przykład architektury gotyckiej, oraz zwiedzić The Novium Museum, które prezentuje historię miasta i regionu. Chichester słynie również z licznych galerii sztuki, sklepów, restauracji i kawiarni.
Goodwood Estate: Ten rozległy majątek oferuje wiele atrakcji. Można zwiedzić Goodwood House, imponujący pałac z bogatą historią, i spacerować po pięknych ogrodach. W okolicy znajduje się również tor wyścigowy Goodwood Circuit, na którym odbywają się różnego rodzaju wydarzenia motoryzacyjne, a także pole golfowe, park linowy i inne atrakcje rekreacyjne.
West Dean Gardens: To kolejny uroczy ogród znajdujący się w niedalekiej odległości od Stansted Park. West Dean Gardens słynie ze swoich pięknych kompozycji roślinnych, w tym ogrodu warzywnego, szklarni i sadu. Można tu spacerować, podziwiać różnorodność roślinności i cieszyć się spokojem otaczającego krajobrazu.
Fishbourne Roman Palace: Ten rzymski pałac, który znajduje się niedaleko Chichester, jest jednym z najważniejszych stanowisk archeologicznych w Wielkiej Brytanii. Można tu zobaczyć dobrze zachowane mozaiki, które kiedyś zdobiły pałac, oraz poznać historię rzymskiej okupacji tych terenów.
South Downs National Park: Stansted Park leży na obrzeżach South Downs, który jest jednym z najpiękniejszych parków narodowych w Anglii. Można tu spacerować po malowniczych ścieżkach, podziwiać piękne krajobrazy, obserwować dziką przyrodę i cieszyć się różnorodnymi atrakcjami na świeżym powietrzu.
Te miejsca oferują różnorodne atrakcje i możliwości do odkrywania przyrody, historii i kultury w okolicy Stansted Park. Bez względu na zainteresowania, każdy znajdzie coś interesującego do zobaczenia i zrobienia w tej pięknej części Anglii.
Przydatne informacje
Stansted Park jest otwarty dla zwiedzających w określonych godzinach i dniach, więc warto sprawdzić dostępność przed planowaną wizytą. Na terenie posiadłości znajduje się również kawiarnia, w której można odpocząć i skosztować lokalnych specjałów.
Wizyta w Stansted Park to prawdziwa podróż w czasie, która pozwala odkryć historię i piękno tego miejsca. Przyroda, architektura i kultura łączą się tutaj, tworząc niezapomniane doświadczenie dla każdego odwiedzającego. Jeśli jesteś w okolicy, nie przegap okazji, aby odkryć uroki Stansted Park i zatopić się w jego niepowtarzalnej atmosferze.
Royal Garrison Church, znana również jako Domus Dei (Dom Boży), to niezwykłe miejsce w Portsmouth, Anglia. Jest to zabytkowa świątynia, która ma bogatą historię związaną z obroną i wojskowością. Kościół ten jest ważnym punktem orientacyjnym w mieście i przyciąga zarówno turystów, jak i mieszkańców, którzy chcą poznać historię tego miejsca.
Budowa
Budowa Royal Garrison Church rozpoczęła się w XIII wieku, a pierwotnie był to klasztor zakonu cystersów. W ciągu wieków kościół był wielokrotnie przebudowywany i odnowiony, aż do ostatecznej formy, którą znamy dzisiaj. Jednak w trakcie II wojny światowej, w 1941 roku, kościół został poważnie zniszczony w wyniku bombardowania. Pozostała tylko zewnętrzna struktura, która przetrwała jako pamiątka tragicznych wydarzeń.
Założycielami Domus Dei, czyli Royal Garrison Church, byli dwaj duchowni: William de Wrotham, archidiakon Taunton (zm. około 1216-17), i Peter des Roches, biskup Winchester (zm. 1238). Obydwaj byli członkami wewnętrznego kręgu zaufanych króla Jana.
Inicjatywa wydaje się pochodzić od Williama, który był nadzorcą okrętów królewskich – pierwszym administratorem marynarki wojennej w historii Anglii. Kiedy król Jan stracił księstwo Normandii na rzecz swojego rywala, Filipa Augusta z Francji, w 1205 roku, południowe wybrzeże było narażone na atak francuski, a Jan został zmuszony do rozwinięcia stałej floty. William nadzorował budowę okrętów, przejmował inne dla służby królewskiej, pobierał podatek zwany „piętnastką” na wsparcie floty oraz rozwijał królewski stocznię w Portsmouth.
Kiedy William zmarł około 1216-17, jego współzałożyciel, Peter des Roches, przejął rolę głównego patrona szpitala. Peter pochodził z regionu Poitou we Francji i przybył do Anglii, gdy Jan stracił hrabstwa Anjou i Touraine na rzecz Filipa Augusta w latach 1204-1205. Natychmiast został mianowany biskupem Winchester, najbogatszej diecezji w Anglii, która obejmowała Portsmouth. Po śmierci króla Jana w 1216 roku Peter był opiekunem młodego króla Henryka III i był prominentnym członkiem rządzącego Anglią w czasie jego małoletności.
Biskup Peter był także ważnym fundatorem klasztorów, zakładając opactwa w Halesowen w hrabstwie Worcestershire (ok. 1214-1218), oraz w Titchfield (1222) i Netley (1236) w Hampshire. Refined styl gotycki budynku Domus Dei prawdopodobnie wynika z jego mecenatu i koneksji.
William de Wrotham i Peter des Roches odegrali ważną rolę w powstaniu Domus Dei, a ich działania przyczyniły się do rozwoju zarówno marynarki wojennej, jak i religijnej w Portsmouth. Ich wpływ można zauważyć w architekturze i historii tego wyjątkowego miejsca. Dziś, jako Royal Garrison Church, stanowi ona pomnik przeszłości i miejsce pamięci, przyciągając odwiedzających, którzy chcą zgłębić tę bogatą historię i duchową wartość.
Kościół jako skład amunicji
Kościół Domus Dei, znany także jako Royal Garrison Church, zajmował dużą, mniej więcej prostokątną przestrzeń na południe od centrum miasta. W momencie budowy miał swobodny widok na morze, ale do wczesnego XVI wieku wzdłuż wybrzeża wybudowano kamienną linię obronną. Do roku 1540 fortyfikacje miasta zamknęły kościół od strony południowo-zachodniej, południowej i południowo-wschodniej, blokując widoki w tych kierunkach. Obecnie te fortyfikacje w dużej mierze zniknęły.
W tym czasie Królewska Stocznia Stoczniowa stawała się coraz ważniejsza. Królewska wojenna jednostka Mary Rose została tam zbudowana w latach 1510-11, a Portsmouth stało się jej macierzystym portem. Korona zachowała Domus Dei po jego zamknięciu, aby służył jako magazyn i skład amunicji.
Układ budynków w tamtym czasie jest znany dzięki badaniom przeprowadzonym w Portsmouth w 1546 roku. Spis sporządzony 27 września 1547 roku pod tytułem „Munitions within the Church at Goddeshouse” obejmował zapasy żeliwnych pocisków, topów, łopat i szpad, oraz skrzynie z łukami i strzałami. Część tych zapasów prawdopodobnie znajdowała się na pokładzie Mary Rose, gdy wzięła udział w niefortunnym starciu morskim z Francuzami na Solencie 19 lipca 1546 roku i zatonęła w zasięgu wzroku Portsmouth.
Od późniejszego XVI wieku w Portsmouth działał wojskowy gubernator. Dokumenty z 1581 i 1582 roku zawierają opis budynków, wraz z szacunkowym kosztem napraw i prac „przekształcenia Domu Bożego i innych budynków w rezydencję dla gubernatora”. W latach 1581-1582 to, co obecnie jest nawą kościoła, było wykorzystywane do przechowywania prochu, pik, siekier i innej amunicji. Zachodnia część kościoła prawdopodobnie została rozebrana w tym czasie, a skrócona nawa otrzymała nową fasadę zachodnią. Całkowity koszt prac szacowano na 500 funtów i 8 szylingów i 8 pensów.
Podsumowując, historię Royal Garrison Church można śledzić od czasów Domus Dei, aż po jego przekształcenie w magazyn wojskowy i ostatecznie w kościół garnizonowy. Zmieniające się potrzeby militarne i funkcje budynku były głównym czynnikiem kształtującym jego rozwój i przebudowy na przestrzeni wieków. Dziś jest to ważne miejsce historyczne, przyciągające odwiedzających chcących zgłębić jego fascynującą przeszłość i zrozumieć jego znaczenie w kontekście Portsmouth.
Dom gubernatora
Domus Dei przestał pełnić funkcję magazynu broni i amunicji w okresie XVII wieku. Funkcje magazynu zostały przeniesione do innych budynków w Portsmouth lub Portsea, a pozostałe budynki szpitalne zostały zburzone. Główny budynek, nadal znany jako Dom Boży, pozostał stojący, z domem gubernatora dobudowanym od strony południowej. Nawa została opróżniona z broni i stała się kościołem dla garnizonu w Portsmouth. Ten etap historii miejsca jest niejasny i nie wydaje się być udokumentowany.
21 maja 1662 roku Dom Gubernatora był miejscem, gdzie odbył się ślub Karola II z Katarzyną Bragança. Portugalska księżniczka, córka króla João IV Portugalii, przybyła do portu w Portsmouth na angielskim okręcie wojennym. Główna sala Domu Gubernatora została urządzona jako sala obecności, z balustradą w górnej części pomieszczenia. Ceremonii przewodniczył Gilbert Sheldon, biskup Londynu.
Dom Gubernatora był miejscem innych uroczystości od czasu do czasu, takich jak wizyta Jakuba, księcia Yorku, we wrześniu 1672 roku, gdy 3000 żołnierzy ustawiło się wzdłuż trasy od bramy miasta do domu. Jerzy III odwiedził to miejsce 2 maja 1778 roku, gdy odwiedzał Królewską Stocznię, a następnie ponownie w czerwcu 1794 roku. Tym razem przybył, aby powitać admirała Lorda Howe i jego flotę w Portsmouth po wielkim zwycięstwie morskim w „Chwalebnym Pierwszym Czerwca” – pierwszym starciu morskim między Brytyjczykami a Francuzami w czasie wojen rewolucyjnych we Francji. 27 czerwca w domu odbyła się „Wielka Recepcja” poranna (Grand Levée).
Zniszczenie świątyni
Royal Garrison Church w Portsmouth doznał poważnych zniszczeń podczas II wojny światowej. W nocy z 10 na 11 marca 1941 roku, w czasie niemieckiego bombardowania, kościół został trafiony bombą, która spowodowała ogromne zniszczenia.
Bombardowanie było częścią kampanii Luftwaffe przeciwko brytyjskim miastom i portom. W wyniku trafienia bombą, wieża kościoła runęła, a część ścian została zniszczona lub poważnie uszkodzona. Wybuch spowodował także pożar, który strawił wnętrze kościoła i uszkodził drewniane elementy konstrukcyjne.
Jednak mimo zniszczeń, zewnętrzne mury kościoła przetrwały. Ta potężna struktura przypomina o tragicznych wydarzeniach i stanowi pomnik upamiętniający ofiary wojny.
Po zakończeniu wojny, ruiny Royal Garrison Church zostały zabezpieczone, a ocalałe fragmenty zostały poddane renowacji. Kościół nie został jednak odbudowany do pierwotnego stanu i pozostaje jako zabytek zniszczeń wojennych, który oddaje hołd poległym i przypomina o tragedii wojny.
Dziś Royal Garrison Church przyciąga turystów i odwiedzających, którzy chcą zobaczyć pozostałości tego niezwykłego miejsca i oddać hołd ofiarom wojny. Jest to również ważny symbol jedności i odwagi, przypominający o znaczeniu pokoju i pojednania w świecie pełnym konfliktów.
Warto również wspomnieć o rozległym cmentarzu, który otacza Royal Garrison Church. To miejsce wiecznego spoczynku dla wielu żołnierzy i marynarzy, którzy poświęcili swoje życie dla ojczyzny. Spacery po cmentarzu pozwalają na refleksję i oddanie hołdu poległym.
Royal Garrison Church jest także popularnym miejscem dla wielu wydarzeń kulturalnych i koncertów, które odbywają się na dziedzińcu kościoła. To doskonała sceneria dla koncertów organowych i chóralnych, które dodają duchowej atmosfery i oddają hołd historii tego miejsca.
Dla osób zainteresowanych historią wojskowości i duchowością, Royal Garrison Church w Portsmouth jest niezwykłym miejscem do odwiedzenia. To miejsce, w którym spotykają się przeszłość i teraźniejszość, a historia i duch wojskowy wciąż są obecne. Zachęcamy wszystkich, którzy odwiedzają Portsmouth, aby zatrzymali się w tym zabytkowym miejscu i zanurzyli się w jego niezwykłą atmosferę.
Co warto zobaczyć w okolicy Royal Garrison Church?
Jeśli jesteś w okolicy Royal Garrison Church, istnieje kilka innych miejsc wartych odwiedzenia. Oto kilka z nich:
Mary Rose Museum: Muzeum to poświęcone jest Mary Rose, XVI-wiecznemu okrętowi wojennemu, który zatonął w pobliżu Portsmouth w 1545 roku. Możesz zobaczyć odrestaurowane fragmenty okrętu, jak również artefakty znalezione na pokładzie.
Portsmouth Historic Dockyard: To miejsce jest domem dla kilku zabytkowych okrętów, w tym HMS Victory, flagowego okrętu admirała Nelsona podczas bitwy pod Trafalgarem. Możesz również zwiedzić HMS Warrior 1860, pierwszy żelazny okręt wojenny świata, oraz wiele innych fascynujących wystaw.
Spinnaker Tower: Jest to 170-metrowa wieża widokowa, która oferuje panoramiczne widoki na miasto Portsmouth i okoliczne obszary. Można wspiąć się na górę wieży i podziwiać piękno krajobrazu z tarasu widokowego.
D-Day Story: To interaktywne muzeum poświęcone operacji D-Day i inwazji aliantów na Normandię podczas II wojny światowej. Możesz poznać historię tych wydarzeń i zobaczyć oryginalne artefakty.
To tylko kilka sugestii miejsc do odwiedzenia w okolicy Royal Garrison Church w Portsmouth. Warto również spacerować po nabrzeżu, ciesząc się atmosferą portowego miasta i eksplorować inne lokalne atrakcje, które mogą Cię zainteresować.
Bramber Castle został założony przez Williama de Braose jako centrum obronne i administracyjne dla Bramber, jednej z sześciu regionów administracyjnych, które zostały podzielone na zamki w Sussex po Normanach. Zamek był prawie ciągle w posiadaniu de Braose i jego potomków od założenia w 1073 roku aż do 1450 roku.
Jeden z potomków, również William de Braose, był podejrzewany o nielojalność wobec króla Jana bez Ziemi na początku XIII wieku. Król zażądał dwóch synów Williama jako zakładników. Pani de Braose odmówiła, mówiąc, że nie powierzy swoich synów człowiekowi, który już zamordował swojego własnego siostrzeńca. Zamek został skonfiskowany przez króla, a rodzina została schwytana. Pani de Braose i jej dwaj synowie zmarli z głodu podczas uwięzienia w zamku Windsor.
Król Jan posiadał Bramber Castle tylko krótko, ale wiadomo, że przeprowadził naprawy budynków. Później zamek powrócił do rodziny de Braose, która posiadała go do XIV wieku, a następnie przeszedł w ręce rodziny Mowbray.
Osiadanie na dużą skalę gruntu na którym stał zamek doprowadziły do jego zawalenia w XVI wieku. Kamienie i cegły z jego ścian zostały później wykorzystane do budowy dróg w okolicy, a w czasie wojny domowej możliwe, że krótko okupowały go siły parlamentarne.
OPIS
Pierwotna konstrukcja zamku wznosiła się na wysokim pagórku, na którym zbudowano motte o wysokości 9 metrów, używając materiału wydobywanego z okalającego rowu.
Motte i Bailey
Motte jest widoczny jako pokryty drzewami pagórek na środku terenu. Otoczony był szerokim bailey lub zamkniętym dziedzińcem, do którego wchodziło się od strony południowej przez kamienną bramę (blisko obecnego wejścia na teren).
Motte, w którym prawdopodobnie znajdowała się drewniana struktura, został szybko przebudowany na rzecz trzykondygnacyjnego kamiennego donżonu, a rów wokół motte został zasypany. Do dzisiaj zachował się tylko jeden mur donżonu o wysokości 14 metrów. Poziomy podłóg wewnątrz donżonu są wskazane przez wcięcia na belkach w murach.
Powiązane budynki
Wykopaliska przeprowadzone w 1966 i 1967 roku ujawniły, że obszar na północ od bramy był wypełniony gliną i kredą, a w tym obszarze wybudowano szereg budynków. Kuchnia znajdowała się na zachód od niego. Obszar ten był używany jako wysypisko śmieci w XIV wieku, gdy budynki na wschód od motte mogły stać się głównym miejscem zakwaterowania. Dolne partie tych struktur wciąż są widoczne.
Zewnętrzne umocnienia
Wokół pagórka wykopano zewnętrzny rów, a zbudowano zewnętrzną wałę, aby wzmocnić obronę, prawdopodobnie w tym samym czasie, kiedy powstał donżon. Mur wokół szczytu pagórka został odnowiony w kamieniu, a część tej imponującej konstrukcji wciąż stoi na wysokości 3 metrów.
Bramber Castle to miejsce z niezwykłą historią i tajemnicą. Choć obecnie w stanie ruin, nadal przyciąga zwiedzających swoją uroczystością i wciąż opowiada nam o dawnych czasach i wydarzeniach, które miały tam miejsce.
Racton Monument (znane lokalnie jako Racton Ruin) to ruiny w stylu folly na wzgórzu w Racton, w hrabstwie West Sussex w Anglii. Bodowa została zlecona przez 2. hrabiego Halifaxu, prawdopodobnie jako letnia rezydencja dla pobliskiego Stansted Estate lub jako miejsce obserwacji cumujących w pobliskim porcie Emsworth jego statków handlowych na Kanale La Manche. Według jednego doniesienia prasowego dolny poziom miał być również wykorzystywany do organizacji bankietów.
Historia
Ten wpisany na listę zabytków obiekt został zaprojektowany przez architekta Theodosiusa Keene, syna Henry’ego Keene’a. Został zbudowany między 1766 a 1775 rokiem, a niektóre źródła sugerują, że był nazywany Stansted Castle.
Podsumowanie wpisu na liście zabytków mówi, że projekt obejmował trójkątną podstawę z okrągłymi wieżyczkami w każdym rogu. Budynek był zbudowany z czerwonej cegły i pierwotnie obłożony krzemieniem, miał cztery piętra (24 metry), co nadal można dostrzec. Jednak od ponad wieku jest opuszczony i znajduje się w stanie ruiny, zniknęły podłogi i większość pierwotnego oblicowania krzemieniem, a dach zawalił się.
Planowane prace restauracyjne i przebudowa
Właścicielem nieruchomości jest prywatny architekt Mark Talbot (od 1987 roku). Jego wniosek o zezwolenie na przekształcenie go w mieszkanie został odrzucony w sierpniu 2020 roku przez South Downs National Park Authority. Decyzja stwierdzała, że przebudowa prowadziłaby do „nieodpowiedniej formy zagospodarowania przestrzennego ze względu na zamierzoną skalę, projekt i wygląd” oraz że właściciel dostarczył „niewystarczające informacje, aby uzasadnić wpływ proponowanych rozwiązań” – jak donosi raport prasowy.
Wcześniej, w 1991 roku, Chichester District Council wyraził zgodę na przekształcenie ruin w prywatne mieszkanie, ale prace nie rozpoczęły się, a zgoda wygasła w kwietniu 2013 roku. Przed przekształceniem ruin w rezydencję Talbot planował „zastąpić brakujące elementy, zarówno konstrukcyjne, jak i dekoracyjne, i odnowić budynek, o ile to możliwe, tak, aby odpowiadał pierwotnemu projektowi” – jak podaje raport prasowy.
Stan budynku
W lutym 2012 roku stan wieży został opisany następująco: „Zniszczenie krzemienia (odchodzące od rdzenia cegły), szczególnie nasilone na południowej elewacji. Poważne zniszczenie cegieł w oknie zachodnim. Wiele parapetów obniżonych”.
W 2020 roku właściciel ruin Mark Talbot powiedział, że ten teren był „celem niepożądanych i czasami nielegalnych zgromadzeń”, a także była narażona na nielegalne wysypiska śmieci i porzucanie samochodów. W okolicy mówi się o tajemniczych aktach odbywających się w ruinach. Ruiny przyciągają badaczy zjawisk paranormalnych. W okolicy krąży plotka, że mogła być wykorzystywana przez przemytników.
Legendy i plotki
Racton Ruin, znane również jako Racton Monument, owiane jest różnymi legendami i opowieściami. Lokalna społeczność oraz osoby zainteresowane zjawiskami paranormalnymi odnoszą się do tego miejsca z mieszanką fascynacji i tajemnicy. Oto kilka z tych legend:
Widma i zjawiska paranormalne: Wiele osób twierdzi, że Racton Ruin jest nawiedzone przez duchy i że w okolicy można zaobserwować różne zjawiska paranormalne. Według relacji, widziano lecące cegły, twarze w oknach i nawet pojazdy, takie jak tajemniczy traktor, który zbliżał się z tyłu i nagle znikał. Wizyty badaczy zjawisk paranormalnych miały miejsce, aby zbadać te doniesienia i zbadać przypuszczalną aktywność nadprzyrodzoną.
Przeznaczenie jako dom publiczny: Istnieje legenda, która głosi, że w okresie XIX wieku Racton Ruin był wykorzystywany jako dom publiczny. Według tej opowieści, mieszkańcy okolicznych wsi przekształcili ruiny w nielegalne miejsce spotkań i rozrywki. Ta legenda przyczynia się do tajemniczego wizerunku budowli i dodaje do jej historii.
Związek ze złodziejami i przemytnikami: Istnieje również plotka, że Racton Ruin mogło być wykorzystywane przez przemytników i złodziei w przeszłości. Wzgórze, na którym się znajduje, oraz jego odosobnione położenie wśród wzgórz West Sussex, tworzą dogodne warunki dla takich działalności. Ta legenda dodaje elementu przygody i sekrecji do historii Racton Ruin.
Warto pamiętać, że te opowieści są często przekazywane ustnie i mogą zawierać pewną dawkę fantazji lub mistyki. Jednakże, dodają one do tajemniczego i intrygującego charakteru Racton Ruin, przyciągając miłośników historii i zjawisk nadprzyrodzonych.
Więcej informacji
Racton Ruin nie posiadają swojej własnej strony internetowej, ale więcej informacji po polsku znajdziecie również na stronach Wikipedii.
W malowniczej angielskiej miejscowości Titchfield, w hrabstwie Hampshire, znajduje się jedno z najbardziej fascynujących miejsc historycznych – opactwo Titchfield Abbey. To mistyczne miejsce o długiej historii i tajemnicach, które wciąż przyciąga licznych turystów z całego świata.
Titchfield Abbey zostało założone w 1231 roku przez późniejszego króla Anglii Henryka III. Klasztor należał do zakonu cystersów, który słynął z surowego życia zakonnego i dążył do zachowania surowej reguły św. Benedykta. Opactwo szybko się rozwijało i stawało się ważnym ośrodkiem religijnym i kulturalnym w regionie.
W ciągu swojego istnienia Titchfield Abbey przeszło wiele zmian i trudności. W XIV wieku, podczas epidemii czarnej śmierci, klasztor dotknęła klęska, która zdziesiątkowała zakonników. W czasach reformacji w XVI wieku, za panowania Henryka VIII, opactwo zostało skonfiskowane przez koronę i przekształcone w posiadłość królewską.
Pomimo swojego upadku jako miejsce religijne, Titchfield Abbey nie straciło swojego uroku i ważności. Właśnie w tamtych czasach wiele z jego budynków zostało przekształconych w piękne rezydencje, które przyciągały angielską elitę. Jednym z najbardziej znanych mieszkańców opactwa był Thomas Wriothesley, hrabia Southampton, który był bliskim współpracownikiem Henryka VIII i królowej Elżbiety I.
Wraz z upływem czasu opactwo stopniowo podupadało i popadało w ruinę. Jednak wiele z oryginalnych elementów architektonicznych nadal przetrwało, co dodaje uroku temu miejscu. Odwiedzający mogą spacerować po długich krużgankach, podziwiać pozostałości gotyckiej architektury i odkrywać tajemnicze zakamarki klasztoru.
Dziś Titchfield Abbey jest zarządzane przez English Heritage, organizację odpowiedzialną za zachowanie i promocję dziedzictwa kulturowego Anglii. Dla turystów stanowi ono fascynujące miejsce do zwiedzania i odkrywania historii. Oferuje ono również różnego rodzaju wydarzenia, takie jak wystawy, koncerty i spektakle teatralne, które dodatkowo ożywiają to miejsce.
Opactwo Titchfield Abbey jest świadkiem upływających wieków, pełnych historii i tajemnic. Jego mury wciąż opowiadają opowieści o przeszłości, a jego piękno zapiera dech w piersiach. Jeśli jesteś miłośnikiem historii, architektury i mistycyzmu, to miejsce powinno znaleźć się na Twojej liście odwiedzin. Przeżyj wyjątkowe chwile wśród ruin, które wciąż emanują duchem przeszłości i zapierają dech w piersiach swoją niepowtarzalnością.
East Battery to fascynujące miejsce w Portsmouth, urokliwym miasteczku położonym na wybrzeżu Anglii. Jest to jedno z wielu miejsc, które zachwycają swoją historią, architekturą i pięknymi widokami na cieśninę Solent. Ten malowniczy obszar jest nie tylko popularnym miejscem turystycznym, ale również skarbem historycznym, który odzwierciedla wiele aspektów bogatej przeszłości miasta.
East Battery znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Portsmouth Historic Dockyard, co dodaje mu jeszcze większej wartości historycznej. To właśnie tutaj w XVIII wieku, gdy Portsmouth było ważnym portem marynarki wojennej, znajdowała się bateria dział, mająca na celu obronę miasta przed atakami morskim. W tamtych czasach była to nieodzowna część strategicznej obrony wybrzeża Anglii. Dziś East Battery jest otwarta dla zwiedzających i oferuje niezapomniane doświadczenia dla miłośników historii.
Spacerując po East Battery, można zobaczyć również wiele innych interesujących artefaktów i oznaczeń związanych z historią obrony Portsmouth. Można podziwiać mury fortu, stare fortyfikacje i pozostałości fortyfikacji nadbrzeżnych. Te widoki zapewniają wspaniałą możliwość zgłębienia historii tego miejsca i wyobrażenia sobie, jak to musiało wyglądać w czasach, gdy East Battery pełniła kluczową rolę w obronie miasta.
Warto również wspomnieć, że East Battery oferuje piękne widoki na Solent i nabrzeże Portsmouth. Turyści mogą podziwiać malowniczy krajobraz, z jednej strony oglądając przepływające statki, a z drugiej zachwycając się panoramą miasta. To miejsce jest idealne dla osób pragnących zatopić się w atmosferze niewielkiego portowego miasteczka i cieszyć się jego urokami.
East Battery to nie tylko historyczne miejsce, ale także część dynamicznej współczesnej społeczności Portsmouth. W pobliżu znajdują się liczne restauracje, kawiarnie i sklepy, które dodają temu miejscu żywotności i zapewniają możliwość odpoczynku po zwiedzaniu. Dzięki temu East Battery jest nie tylko miejscem dla miłośników historii, ale również przyciąga lokalnych mieszkańców oraz turystów, którzy chcą odkryć piękno i bogactwo tego miejsca.
Zamek Southsea – nazwany tak od dzielnicy Portsmouth w której się znajduje – nosił wcześniej nazwę Zamku Chaderton, gdyż w czasie gdy był on budowany miejsce to nie nosiło jeszcze nazwy Southsea. Był on jednym z fortów obronnych Henryka VIII. Powstał on w roku 1544 na południowym krańcu wyspy Portsea i został wzniesiony do obrony wschodniego wejścia do cieśniny Solent i portu w Portsmouth. To właśnie z tego zamku król Henryk oglądał zatonięcie swojego flagowego okrętu Mary Rose podczas bitwy morskiej z Francją w 1545 roku.
HISTORIA
Zamek został zbudowany dokoła kwadratowego donżonu. Po południowej i północnej stronie zostały dobudowane bastiony, a po wschodniej i zachodniej platformy strzelnicze. Wejście na zamek Southsea znajduje się od strony północnej. Podobno była to pierwszy w Anglii fort typu „Twierdza gwiaździsta”, zwana też Trace Italienne, które budowane były już wcześniej w kontynentalnej Europie.
Budowa twierdzy był nadzorowana przez gubernatora Portsmouth, Sir Anthony Knyvetta. Pierwsze dwie armaty zostały zainstalowane w lipcu 1544 roku. Przez całe lato Knyvett apelował o więcej funduszy na budowę, gdyż często nie były one wystarczające na opłacenie robotników. W październiku budowa pochłonęła £3,000, z czego £1,300 pozyskane zostało z likwidacji klasztorów. W tym samym miesiącu Knyvett ogłosił ukończenie budowy.
NAJAZD FRANCUZÓW – BITWA O SOLENT – 1545
Reklama
Telefony, komputery i laptopy z drugiej ręki z gwarancją i akcesoria do Twojego telefonu.
Już rok później zamek Southsea został wykorzystany militarnie podczas inwazji francuzów na Anglię. Król Henryk przybył na zamek 18 lipca 1545, gdzie rozpoczynała się właśnie bitwa morska w cieśninie Solent. Niestety sam zamek nie brał udziału w bitwie. Henryk zarządził ulepszenie murów obronnych poprzez wykonie otworów strzelniczych, tzw. Ambrazur do ochrony flanek bastionów.
Król Edward VI spędził noc na zamku w 1552 roku podczas inspekcji stanu ochrony Portsmouth.
WIEK XVII – ZAMEK SOUTHSEA – DWA POŻARY
W marcu 1625 pożar zamku spowodował znaczne uszkodzenia fortyfikacji. Renowacja fortu trwała 10 lat. Niestety w roku 1640 ponownie pożar zniszczył budowlę.
WOJNA DOMOWA
Na początku wojny zamek Southsea znajdował się w rękach rojalistów pod dowództwem kapitana Challonera. Nakazał on przenieść armaty od strony morza, na stronę lądową, przez co fort był bezbronny od strony południowej. Zamek został przejęty przez parlamentarzystów we wrześniu 1642 podczas oblężenia Portsmouth. Obrona zamku składało się tylko z tuzina żołnierzy, podczas gdy oddział parlamentarzystów wspierany był dodatkowo przez kawalerię. Od strony bramy oddział parlamentarzystów zażądał poddania się zamku. Kapitan Challoner był trochę pijany, więc poprosił ich, by wrócili rano. W tym czasie inny oddział wyposażony w drabiny pod osłoną nocy z łatwością przypuścił atak na zamek, wchodząc nań od strony morza. Parlamentarzyści obsadzili i wzmocnili garnizon uniemożliwiając odbicie zamku.
PO WOJNIE DOMOWEJ
Po zakończeniu działań wojennych przez jakiś czas fort pełnił funkcję więzienia. W roku 1665 król Karol II zlecił holenderskiemu inżynierowi Bernardowi de Gomme przebudowę systemu obronnego Portsmouth i na powrót przysposobił fort Southsea do celów obronnych. Plan de Domma z roku 1668 przedstawia projekt usypania przed fosą glinianego wału do obrony murów przed ostrzałem artyleryjskim i wybudowania nowej platformy strzelniczej na 30 dział pomiędzy fosą, a brzegiem morza.
Podczas Chwalebnej Rewolucji 18 grudnia 1688 roku katolicki książę Berwick, James FitzJames został zmuszony przez Barona Dartmouth, Georga Legge do przekazania zamku w ręce protestantów.
WYBUCH AMINUCJI – XVIII WIEK
Wybuch amunicji w sierpniu 1759 roku zniszczył zamek Southsea zabijając 17 osób. Odbudowa zamku przeciągała się, aż w 1770 roku zyskał on miano „najbardziej wstydliwych ruin”. Dlatego też w roku 1785 książę Richmond zdecydował o konieczności gruntownej renowacji zamku. Niemniej jednak gdy w roku 1797 Anglia była zagrożona najazdem wojsk napoleońskich i naprędce reperowano zamek okazało się, że można zamontować tam tylko osiem 32 funtowych dział i pięć 6 funtowych, gdyż platformy de Gomme’a zostały uszkodzone przez morskie fale.
RENOWACJA – XIX WIEK
Kolejna próba renowacji została podjęta w 1814 roku i w tym czasie zamek został powiększony w kierunku północnym o około 6-9 metrów, odnowiono fosę i dodano przeciwskarpę. W 1828 roku na zachodniej platformie strzelniczej wybudowano latarnię morską, która wznosi się 10 metrów powyżej szczytów murów. W roku 1844 w zamku wyznaczono cele dla stu więźniów wojennych. Jednak po sześciu latach zrezygnowano z funkcji więzienia i wyznaczono siedem dodatkowych stanowisk ogniowych.
Na polecenie Królewskiej Komisji Obrony w roku 1860 zamontowano kolejne baterie ogniowe po obu stronach zamku. W rezultacie zamek Southsea zmienił się z pojedynczego fortu obronnego w duże centrum zarządzania systemem obrony.
I WOJNA ŚWIATOWA
Podczas pierwszej wojny światowej fort był początkowo obsadzony przez Królewski Garnizon Artyleryjski (ang. Royal Garrison Artillery R.G.A.) i Czwartą Kompanię Hampshire R.G.A.. Następnie ta kompania została przetransferowana do Francji, a jej miejsce w forcie zajęli ochotnicy. Ze względu na zagrożenie ze strony Zeppelinów zamek został wyposażony w trzycalowe armatki przeciwlotnicze QF 3 inch 20 cwt (znane w Niemczech jako 7,5 cm Flak Vickers).
W roku 1929 mimo że zamek wciąż był wykorzystywany do celów militarnych, został on udostępniony dla turystów. Zwiedzający Southsea mogli zobaczyć próbne strzelania wojskowe w kierunku morza.
II WOJNA ŚWIATOWA
W czasie drugiej wojny światowej zamek był kilkakrotnie trafiany bombami zapalającymi, które jednak nie wyrządziły większych szkód. Zamek Southsea był obsadzany przez szereg różnych jednostek, między innymi przez oddział artylerii przybrzeżnej regularnej armii, lecz także przez ochotników z Home Guard (początkowo nazywane Local Defence Volunteers L.D.V.).
23 czerwca 1940 roku zamek brał udział w operacji przejęcia francuskich statków po kapitulacji Francji w obawie przed dostaniem się statków w ręce armii niemieckiej. Stacjonujący w forcie garnizon otrzymał rozkaz przygotowania się do otwarcia ognia między innymi w kierunku francuskiego niszczyciela „Leopard”, w przypadku gdyby pokojowe przejecie nie udało się. Operacja przejmowania lub zatapiania francuskiej floty miała kryptonim „Katapulta”.
CZASY WSPÓŁCZESNE
W 1960 roku rada miasta Portsmouth przejęła kontrolę nad zamkiem i w roku 1967 otworzyła w nim muzeum. W roku 1975 zamek Southsea odwiedziło 99,704 zwiedzających.
Zamek Southsea jest ważną atrakcja turystyczną Portsmouth, ale jest również wynajmowany osobom prywatnym w celu organizacji przyjęć weselnych, czy innych imprez. Miejsce w pobliżu zamku zwane jako „Zamkowe Pole” z racji kształtu przypominającego naturalny amfiteatr jest często miejscem organizowania jarmarków, koncertów muzycznych, czy festiwali. Pośród przeróżnych muzealnych eksponatów znajduje się tam kolekcja armat. Dwie z nich znajdują się na zewnątrz: armata 68 funtowa i dwunasto-tonowa, dziewięcio-calowa armata RML (Riffled Muzzle Loading), czyli ładowana od strony wylotu lufy (od przodu).
Wewnątrz zamku znajduje się ponadto 24 funtowa armata ze statku HMS Royal George (ok. 1756), RML 9 pounder 8 cwt, oraz dwie, 3 funtowe armaty Whitworth o lufach poligonalnych ładowane od wlotu lufy (od tyłu).
Przed otwarciem zamku w roku 2011 przeszedł on gruntowane czyszczenie ufundowane przez Radę Miasta Portsmouth.
CENNIK
Wejście na zamek Southsea jest bezpłatne za wyjątkiem dni, gdy zamek jest wynajęty dla celów prywatnych, lub na potrzeby wystaw specjalnych. Więcej informacji znajdziecie bezpośrednio na stronie Zamku Southsea.
Wieża okrągła (ang. Round Tower) z założenia nie służyła do obrony miasta, a była fortyfikacją która chroniła wejście do miejskiego portu. Jest zabytkiem klasy pierwszej.
HISTORIA WIEŻY ROUND TOWER
Pierwotnie wieża wykonana była z drewna. Dopiero kilkadziesiąt lat później została zmodernizowana na kamienną. Wcześniejsza nazwa wieży brzmiała Master Ridley’s Tower”. Jak większość fortyfikacji, również i ta wieża w swojej historii była wielokrotnie modernizowana.
WIEŻA DREWNIANA
Wieża powstała pomiędzy rokiem 1418 a 1426 na rozkaz króla Henryka V Lancastera na małym półwyspie nazywanym przez mieszkańców Portsmouth The Point (pol. Punkt), w dzielnicy Stary Portsmouth. Przed 1400 rokiem Portsmouth było wielokrotnie atakowane i palone przez Francuzów. W 1422 roku pomiędzy Wieżą Okrągłą (a dokładniej pomiędzy Capstan Square w okolicy wieży), a brzegiem w Gosport została rozciągnięta sieć zagrodowa (zagroda bonowa), która broniła dostępu do portu wrogim statkom.
W Gosport również istniała drewniana wieża obronna, powstała mniej więcej w tym samym czasie co Wieża Okrągła. W tym czasie trwała trzecia faza wojny stuletniej pomiędzy Anglią a Francją. Ta sieć zagrodowa służyła do ochrony portu przez setki lat. Nieznacznie zmodyfikowana chroniła port nawet podczas drugiej wojny światowej. Dwa zabytkowe oka ze starej sieci można zobaczyć w muzeum w Zamku Southsea.
W latach gdy powstawała Wieża Okrągła większość umocnień wznoszona była z piasku i drewna. Jednak gdy projektowane armaty zaczęły być coraz bardziej potężne, przestało to już wystarczać. Dlatego konieczna była znaczna modyfikacja wieży.
WIEŻA OKRĄGŁA KAMIENNA
W latach 1490 – 1500 wieża okrągła została zmodernizowana na kamienną. W roku 1680 zostały wzniesione wały łączące wieżę okrągłą, z pobliską wieżą kwadratową i obronę wzmocniono montując baterię osiemnastu dział armatnich, na rozkaz króla Karola II Stuarta. Podobnie jak budowę Zamku Southsea, modernizację wieży przeprowadził holenderski inżynier obronny Bernard de Gomme.
Górna część została przebudowana i podniesiona w okresie wojen Napoleońskich. Pomiędzy rokiem 1847 a 1850 dach wieży ponownie został zmodyfikowany, osiągając aktualną wysokość 35 stóp (11 metrów). Na dachu i wewnątrz umieszczono platformy strzelnicze dla armat. Aby wzmocnić dach, wewnątrz wieży postawiono dodatkowe wsporniki i kolumny. Na suficie wewnątrz można zauważyć małe stalaktyty powstałe z wypłukiwania ze stropu minerałów.
Około roku 1850 wzdłuż ulicy Broad Street został wzniesiony mur obronny z zamontowanymi armatami, a także wybudowano koszary i mieszkania dla żołnierzy, którzy je obsługiwali. Część tego muru istnieje do dzisiaj i na jego szczycie prowadzi promenada, a zarys baraków i mieszkań dla żołnierzy można zobaczyć na chodniku w okolicach muru.
Wieża była nieustannie zagrożona podmywaniem przez morskie fale. Dlatego też za panowania królowej Elżbiety I wszystkie łodzie regularnie pływające pomiędzy Portsmouth, a Isle of Wight miały obowiązek dostarczać kamienie, które były składowane u podstawy wieży od strony morza.
WSPÓŁCZEŚNIE
Rada Miasta Portsmouth zakupiła wieżę w roku 1958. Wnętrze wieży w 2011 roku zostało przekształcone w galerię i od czasu do czasu prezentowane są tam wystawy. Dach dostępny jest dla zwiedzających przez cały rok. Są tam ławki, z których obserwować można statki wpływające do portu.
CENNIK I GODZINY OTWARCIA
Wejście na wieżę jest bezpłatne, a wieża otwarta jest przez całą dobę.
Niedaleko Chichester znajduje się kościół i ruiny klasztoru Boxgrove Priory. Ten niewielki benedyktyński klasztor ufundowany został w roku 1107 przez Roberta de Haye i początkowo zamieszkiwało go jedynie trzech mnichów.
BOXGROVE PRIORY – POŁOŻENIE
Położony jest w pięknej okolicy u podnóża kredowych wzgórz „the South Downs”. W wiosenne i letnie miesiące można wokół spotkać biegające po okolicy bażanty. Do dnia dzisiejszego zachował się kościół, plebania i ruiny 14-to wiecznego domu gościnnego – ostały się z niego jedynie ściany i to też niekompletne. W czasach swej świetności budynek był dwupiętrowy. Zachodnia część kościoła klasztornego została zniszczona w XVIII wieku, ale prezbiterium, centralna wieża, transept (nawa krzyżowa) i najbardziej wysunięta na północ część nawy zachowały się w dobrym stanie i zachwycają swą architekturą. W roku 1126 gdy córka założyciela – Cecylia – brała ślub, liczba zakonników zwiększyła się z trzech do sześciu. W roku 1187 liczba mnichów wynosiła w Boxgrove Priory już 15, a w roku 1230 – dziewiętnaście. Za kościołem, wśród drzew znajduje się niewielki, choć odrobinę zaniedbany cmentarz.
RUINY
Z budynków klasztornych niestety pozostała jedynie noclegownia, oraz część kościoła i kapitularza. Są one położone wokół małej polany, która była dawniej krużgankiem klasztoru.
W północnej części terenu stoją ruiny 14-wiecznego pensjonatu. Nie zachował się niestety dach, ani boczne ściany, ale szczytowe ściany północna i południowa nadal stoją i są w całkiem dobrym stanie. Pensjonat pierwotnie posiadał dwie kondygnacje, ze sklepioną piwnicą, służącą do przechowywania żywności. Podpora sklepienia podziemia jest wyraźnie widoczna na północnym krańcu budynku.
Zachodnia część klasztornego kościoła rozebrana została w 18 wieku, ale prezbiterium, centralna wieża, transepty i najbardziej wysunięte na wschód przęsło nawy przetrwały do dziś, pokazując nam, jako bardzo był to imponujący w czasach swej świetności kościół parafialny. Wewnątrz kościoła znajduje się model klasztoru, dzięki któremu możemy zobaczyć jak zabudowania wyglądały w przeszłości. Północna ściana nawy styka się z małym, parafialnym cmentarzem.
CIEKAWOSTKA
Na przykościelnym cmentarzu pochowany jest Billy Fiske; amerykański sportowiec, dwukrotny medalista olimpijski (nota bene najmłodszy amerykański medalista; miał wówczas 16 lat), pilot wojskowy. Służył w Brytyjskich Siłach Powietrznych i 16 sierpnia 1940 został zestrzelony przez niemiecki myśliwiec. Zdołał wylądować, jednak obrażenia były na tyle rozległe, że zmarł następnego dnia.
CENY
Wejście na teren obiektu jest bezpłatne
ADRES
off The Street, Boxgrove, Chichester, West Sussex, PO18 0EE
Ten charakterystyczny, nietypowy zamek Old Wardour o podstawie sześciokąta został zbudowany w urokliwej, odosobnionej dolinie w hrabstwie Wiltshire około 1390 roku przez Johna, 5-tego Lorda Lovell, jednego z najbogatszych baronów w Anglii i pobratymca króla Ryszarda II (panującego w latach 1377-99). Zamek Lovell’ów, teraz w częściowej ruinie, był jednym z najbardziej wyrafinowanych zamków w ówczesnej Europie. Był symbolem potęgi tego rodu i bliskiego powinowactwa z rodziną królewską.
W roku 1578 nowym właścicielem zamku stał się Sir Matthew Arundell, który postanowił go zmodernizować. Zadanie to powierzył jednemu z największych architektów-masonów tamtych czasów: Robertowi Smythsonowi, który przebudował zamek Old Wardour na styl elżbietański. Niestety 70 lat później zamek został zniszczony w trwającej wówczas wojnie domowej.
Zamek Old Wardour po tej katastrofie nie został nigdy odbudowany. Zamiast tego w XVIII wieku potomkowie rodu Arundell zadbali o otoczenie zamku tworząc „Łabędzi staw” i park wokół ruin. W rezultacie powstała kombinacja średniowiecznego splendoru, elżbietańskiego bogactwa i georgiańskiego krajobrazu która na długo zapada w pamięć zwiedzającym.
WIDOK NA ZAMEK OLD WARDOUR Z ZEWNĄTRZ I OKOLICA
Zamki zazwyczaj budowane były w celach obronnych: zlokalizowane i zaprojektowane do odpierania ataków stały na wzgórzach, lub innych trudno dostępnych miejscach i dominowały nad otaczającą okolicą. Ale Wardour to nie tylko twierdza obronna, ale też oznaka wysokiego statusu społecznego swoich właścicieli. Gdy budowano zamek Old Wardour, Anglia nie była z nikim w stanie wojny, ale sytuacja polityczna była na tyle niepewna, że stawiając mury zastosowano wiele elementów uskuteczniających obronę zamku w razie niebezpieczeństwa: małe okna na niższych kondygnacjach, główne wejście zabezpieczone broną, nad wejściem umieszczono machikuły, z których przez otwory w podłodze można było lać na atakujących zamek wrzącą smołę, a z wystających nieco poza zarys zamku wież można było prowadzić ogień flankujący.
Zamek Old Wardour to dość nietypowa budowla; wystawna, lecz jednocześnie warowna. Mimo wojskowych zabezpieczeń jego militarne zastosowanie jest dość niejasne. Wbrew wojskowym standardom zamek stoi trochę poniżej wzgórza zamiast na jego szczycie, nie było zwodzonego mostu, rowu wokół zamku, ani fosy. Ponadto zamek położony jest na odludziu z dala od ważnych militarnych celów ataków.
Aktualnie wejście na tereny zamku prowadzą od strony północnej przez sklepik z pamiątkami, a następnie wzdłuż okazałego muru. Sam mur – podobnie jak zamek – jest w kształcie zbliżonym do sześciokąta. Wokół zamku roztaczają się rozległe trawniki, rosną drzewa cedrowe i inne iglaste. Niektóre z tych drzew pamiętają XVIII wiek. Dawniej na tym terenie rozciągały się sady owocowe (co przedstawiają zachowane z tamtych czasów ilustracje), zagajniki, stajnie i prawdopodobnie farma.
Mur częściowo jest z czasów powstania zamku – choć został przebudowany w XVI wieku – jednak brama wejściowa jest współczesna. Nie wiadomo gdzie dokładnie była umiejscowiona oryginalna brama, ale prawdopodobnie było to przy prostokątnym występie muru za XVIII wiecznym Grotto. Takie umiejscowienie bramy wjazdowej wydaje się być najbardziej logiczne, gdyż z tamtej strony roztacza się najlepszy widok na imponująca fasadę zamku, z dwoma symetrycznymi wieżami, a pomiędzy nimi zapierały dech olbrzymie okna Wielkiej Sali, które miały wysokość dwóch pięter.
PIERWSZY WŁAŚCICIEL ZAMKU OLD WARDOUR – LORD JOHN LOVELL
John Lovell, 5. baron Lovell (ok. 1341-1408), był doświadczonym żołnierzem, który walczył we Francji w 1360 roku i jako rycerz najemny w Prusach w 1370 roku. Zdobył prestiż i znaczne bogactwo dzięki doświadczeniu wojskowemu, umiejętnościom politycznym, oraz dzięki małżeństwu z krewną króla Ryszarda II – Maud Holland. W 1381 roku król mianował go gubernatorem zamku królewskiego Devizes, jednak to go nie satysfakcjonowało, gdyż pragnął mieć swój własny zamek. Wreszcie w roku 1390 na otrzymanej od króla posiadłości w Wiltshire, wybudował swój upragniony, wspaniały zamek Old Wardour, wtedy zwany jeszcze po prostu Wardour, zaprojektowany najprawdopodobniej przez Williama Wynforda, słynnego murarza-architekta, który pracował przy budowie zamku Windsor.
Zamek Old Wardour, to nietypowa budowla zbudowana na podstawie sześciokąta, z dobudowanymi dwoma wieżami wejściowymi postawionymi obok siebie i sześciokątnym dziedzińcem w środku.
CZASY ŚREDNIOWIECZNE
Zamek lorda Lovella miał pięć kondygnacji, rozmieszczonych wokół niewielkiego sześciokątnego dziedzińca.
Na parterze znajdowały się piwnice i pomieszczenia dla młodszej służby. Powyżej, na piętrze, była kuchnia i ważne pomieszczenia reprezentacyjne – sala balowa i kameralna komnata zarezerwowana dla rodziny i ważnych gości – oraz najprawdopodobniej kaplica. Sala była sercem zamku, w której Lovell przyjmował i imponował gościom, a także gdzie miejscem gdzie jadała cała rodzina.
Pomieszczenia na pierwszym piętrze były przestronne i wysokie; miały co najmniej dwie kondygnacje wysokości, a sala balowa wznosiła się aż po dach zamku i była oświetlona niesamowitymi, wysokimi i smukłymi oknami.
Drugie piętro miało kilka małych komnat, a trzecie i czwarte piętro mieściły główne sypialnie dla Lovella i jego gości. Komnaty te były pięknie wykończonymi pokojami, z niesamowitymi widokami i luksusowymi udogodnieniami; kominkami i latrynami.
OKRES ELŻBIETAŃSKI
W roku 1461 roku, gdy jego ówczesny właściciel zamku Old Wardour, 8. lord Lovell poparł Henryka VI z rodu Lancasterów, który został obalony w tym samym roku podczas Wojny Dwóch Róż. Po okresie zmiany właściciela został ostatecznie sprzedany w 1547 roku Sir Thomasowi Arundellowi. Jednak Thomas został stracony pięć lat później w zamachu stanu.
Syn Thomasa – Sir Matthew Arundell (1535-98) awansował w szeregach rządu Elżbiety I i odkupił zamek Old Wardour z powrotem dla rodziny w roku 1570. Postanowił on zmodernizować zamek i prawie na pewno zatrudnił w tym celu utalentowanego elżbietańskiego architekta Roberta Smythsona (który zaprojektował między innymi pałac Longleat w Wiltshire, przy którym znajduje się obecnie niesamowite Safari-ZOO o tej samej nazwie.
Jednak zarówno architekt – Smythson jak i właściciel zamku – Arundell nie chcieli kolejnego elżbietańskiego domu, takiego jak Longleat. Docenili wspaniałą średniowieczną symetrię zamku Old Wardour i po prostu ją zmodernizowali zachowując jej niesamowity styl. Smythson dodał nowe drzwi wejściowe z klasycznymi pilastrami i eleganckimi fotelami wnękowymi z każdej strony. Nad nowymi drzwiami Sir Matthew umieścił swój herb i inskrypcję oznaczającą odbudowę rodziny i jej siedziby oraz inskrypcję uniewinniającą straconego ojca.
Nad inskrypcjami znalazło się także pozłacane popiersie Jezusa, jako dość brawurowy ornament w protestanckiej Anglii podczas panowania Elżbiety I, gdy wszelkie obrazy katolickie były z natury podejrzane. Chociaż sir Matthew był na zewnątrz protestantem, prawie na pewno był tajnym katolikiem, tak jak jego ojciec, brat i syn.
SIR MATTHEW ARUNDEL – ENTUZJASTA KONI
Sir Matthew Arundell był entuzjastą koni. W testamencie z 1598 roku konie zajmują tam specjalne miejsce. Właściciel zamku Old Wardour zapisuje po jednym rumaku swoim 20 przyjaciołom i służącym. Testament obejmował piękne zwierzęta, takie jak wałach dla Lorda Williama Howarda, koń o imieniu Otoman dla wiodącego męża stanu Sir Roberta Cecila), a jego biała zniedołężniała klacz przekazana została George’owi – jego kucharzowi. Syn Matthew, Thomas Arundell, otrzymał w spadku pozostałe klacze, ogiery i wałachy.
Zrujnowane stajnie w Old Wardour (obecnie jest to część prywatnej posiadłości Old Wardour House, na południe od zamku) pochodzą z XVII wieku, ale wcześniejsze stajnie w których mieściła się kolekcja Sir Matthew, musiały być również imponujące.
ZAMEK OLD WARDOUR JAKO POLE BITWY WOJNY DOMOWEJ
Kiedy długa walka o władzę między królem a parlamentem osiągnęła kulminację podczas wybuchu wojny domowej w 1642 r., wielu angielskich mężczyzn i kobiet musiało wybrać, którą stronę poprzeć. Katolickie rodziny, takie jak Arundellowie z Wardour, stanęły po stronie Karola I. I tak Thomas, 2. lord Arundell (ok. 1586–1643), dołączył do króla w Oksfordzie wiosną 1643 roku, pozostawiając swoją żonę, lady Blanche Arundell (1583/4–1649), na czele zamku.
2 maja 1642 roku dowódca parlamentarzystów Sir Edward Hungerford przybył do zamku Wardour z zamiarem zajęcia go. Jednak Blanche odmówiła poddania się. Przez sześć dni ona i jej niewielkie siły liczące około 25 ludzi opierały się oblężeniu i poddała się dopiero po tym, gdy Hungerford zagroził wysadzeniem zamku. Jej bohaterstwo było szeroko relacjonowane w gazetach Rojalistów. Podczas obrony zamku nawet pokojówki pomagały załodze dział ładować armaty.
Wkrótce potem, 19 maja, mąż lady Blanche zginął w bitwie pod Oksfordem. W grudniu ich syn Henryk, 3. lord Arundell (1608–94), przybył do Wardour, zamierzając odbić zamek z rąk parlamentarzystów, dowodzonych przez Edmunda Ludlowa. Nastąpiło trzymiesięczne oblężenie, które ostatecznie zakończyło się w marcu 1644 roku, kiedy Henryk Arundell wysadził jedną stronę swojego własnego zamku.
Po wygranej wojnie domowej przez parlamentarzystów w 1648 roku i egzekucji Karola I w 1649 roku, zrujnowany zamek został skonfiskowany. Henryk ostatecznie odzyskał swoje posiadłości dopiero w 1660 roku, kiedy monarchia została przywrócona. Zamiast jednak odbudować zamek, zbudował na południe od zamku mniejszy dom stojący do dzisiaj, obecnie znany jako Old Wardour House.
MALOWNICZA GROTA
W 1763 roku Henry, 8. lord Arundell (1740–1808), poślubił bogatą dziedziczkę fortuny Mary Conquest i po drugiej stronie jeziora, kilkaset metrów na zachód zamku Old Wardour postanowili zbudować nowy dom – New Wardour Castle, klasyczny budynek zaprojektowany przez Jamesa Paine’a – obecnie zamek jest własnością prywatną. Ale Arundellowie nie porzucili po prostu Old Wardour. W 1764 roku zlecili zaprojektowanie parku krajobrazowego przy swoim nowym domu, w którym znajdują się lasy, jezioro i malownicze ruiny starego zamku.
Zatrudnieni do zaprojektowania parku architekci krajobrazu, tacy jak Lancelot „Capability” Brown, sprawili, że ten styl angielskiego ogrodu stał się modny. Zamiast prostych alei i ogrodów otoczonych murem, nowy styl połączył naturę z jeziorami, krętymi drogami, kępami starannie rozmieszczonych drzew i punktami widokowymi.
Arundellowie stopniowo dodawali inne elementy do swojego malowniczego krajobrazu, w tym dom bankietowy prawdopodobnie zaprojektowany przez Jamesa Paine’a (w 1773 r.), piękną kamienną Grotę (około 1770 r.) przez lokalnych projektantów Josiaha i Josepha Lane’a (w 1792 r.). Wszystkie te elementy parku znakomicie współgrały z gotyckim motywem zrujnowanego zamku.
ZAMEK OLD WARDOUR W XIX I W XX WIEKU
W XIX wieku romantyczne ruiny starego zamku zostały otwarte dla publiczności i stały się popularną atrakcją turystyczną. W 1836 roku urządzono dom bankietowy, aby zapewnić odwiedzającym poczęstunek.
Gerald, 15. lord Arundell, oddał zamek Old Wardour pod opiekę państwa w 1936 roku. Jego syn John, 16 i ostatni lord Arundell, walczył na frontach II wojny światowej i został pojmany przez Niemców. W 1944 chory i umierający na gruźlicę został zwolniony z niemieckiego obozu jenieckiego. Zmarł kilka dni po dotarciu do Wielkiej Brytanii.
Rodzina Arundell nadal jest właścicielem tego miejsca i znacznej części otaczającego go parku, a ruiny zamku są utrzymywane przez English Heritage.
