East Battery to fascynujące miejsce w Portsmouth, urokliwym miasteczku położonym na wybrzeżu Anglii. Jest to jedno z wielu miejsc, które zachwycają swoją historią, architekturą i pięknymi widokami na cieśninę Solent. Ten malowniczy obszar jest nie tylko popularnym miejscem turystycznym, ale również skarbem historycznym, który odzwierciedla wiele aspektów bogatej przeszłości miasta.
East Battery znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Portsmouth Historic Dockyard, co dodaje mu jeszcze większej wartości historycznej. To właśnie tutaj w XVIII wieku, gdy Portsmouth było ważnym portem marynarki wojennej, znajdowała się bateria dział, mająca na celu obronę miasta przed atakami morskim. W tamtych czasach była to nieodzowna część strategicznej obrony wybrzeża Anglii. Dziś East Battery jest otwarta dla zwiedzających i oferuje niezapomniane doświadczenia dla miłośników historii.
Spacerując po East Battery, można zobaczyć również wiele innych interesujących artefaktów i oznaczeń związanych z historią obrony Portsmouth. Można podziwiać mury fortu, stare fortyfikacje i pozostałości fortyfikacji nadbrzeżnych. Te widoki zapewniają wspaniałą możliwość zgłębienia historii tego miejsca i wyobrażenia sobie, jak to musiało wyglądać w czasach, gdy East Battery pełniła kluczową rolę w obronie miasta.
Warto również wspomnieć, że East Battery oferuje piękne widoki na Solent i nabrzeże Portsmouth. Turyści mogą podziwiać malowniczy krajobraz, z jednej strony oglądając przepływające statki, a z drugiej zachwycając się panoramą miasta. To miejsce jest idealne dla osób pragnących zatopić się w atmosferze niewielkiego portowego miasteczka i cieszyć się jego urokami.
East Battery to nie tylko historyczne miejsce, ale także część dynamicznej współczesnej społeczności Portsmouth. W pobliżu znajdują się liczne restauracje, kawiarnie i sklepy, które dodają temu miejscu żywotności i zapewniają możliwość odpoczynku po zwiedzaniu. Dzięki temu East Battery jest nie tylko miejscem dla miłośników historii, ale również przyciąga lokalnych mieszkańców oraz turystów, którzy chcą odkryć piękno i bogactwo tego miejsca.
Mary Rose Museum jest niezwykłym miejscem, które przenosi nas w czasie i umożliwia odkrywanie historii jednego z najbardziej ikonicznych okrętów wojennych w historii – Mary Rose. Ten olbrzymi okręt Henryka VIII zatonął podczas bitwy w 1545 roku, aby zostać odnalezionym i wydobytym z dna morza prawie 450 lat później. Dziś Mary Rose Museum w Portsmouth jest domem dla tego wyjątkowego okrętu i tysięcy odnalezionych artefaktów, które odsłaniają tajemnice życia na morzu w XVI wieku.
Historia Mary Rose
Historia statku Mary Rose sięga czasów panowania króla Henryka VIII w XVI wieku. Mary Rose została zamówiona w 1509 roku i zbudowana w Portsmouth jako flagowy okręt wojenny floty angielskiej. Okręt nosił imię poświęcone Matce Boskiej.
Mary Rose była jednym z najpotężniejszych okrętów swojej epoki. Miała długość około 34 metrów, szerokość 12 metrów i wyporność wynoszącą około 500 ton. Jej wyposażenie w momencie zatonięcia obejmowało 78 dział różnych kalibrów, co czyniło ją bardzo groźnym przeciwnikiem na morzu.
W 1545 roku, podczas bitwy z francuską flotą w Zatoce Spithead, Mary Rose nagle zatonęła. Przyczyny katastrofy nie są do końca znane, ale wiele wskazuje na to, że okręt został przewrócony przez silny wiatr, podczas gdy otwarte działa na pokładzie nie zostały odpowiednio zamknięte. Około 500 marynarzy zginęło w wyniku zatonięcia, a Mary Rose zniknęła pod wodą.
Bitwa morska w Zatoce Spithead, która miała miejsce w 1545 roku, była jednym z najważniejszych starć morskich podczas wojen angielsko-francuskich okresu panowania króla Henryka VIII. Bitwa ta była również kluczowym momentem w historii statku Mary Rose.
W 1545 roku Francja, będąca w sojuszu z Szkocją, podjęła próbę inwazji na Anglię. Flota francuska, dowodzona przez wiceadmirała Claude’a d’Annebault, skierowała się w stronę południowego wybrzeża Anglii, z zamiarem przeprowadzenia desantu w okolicach Portsmouth.
W odpowiedzi na tę groźbę, król Henryk VIII osobiście zajął miejsce na lądzie, gdzie mógł obserwować rozwój wydarzeń. W jego flotylli znajdowała się Mary Rose, flagowy okręt wojenny, który pełnił kluczową rolę w obronie Anglii.
11 lipca 1545 roku, gdy flota francuska zbliżała się do Zatoki Spithead, doszło do bitwy. Mary Rose, wraz z innymi angielskimi okrętami, stanęła naprzeciw Francuzów. Przez pewien czas bitwa była zacięta i obie strony prowadziły intensywny ostrzał artyleryjski.
Nagle, w decydującym momencie bitwy, Mary Rose przechyliła się na burtę i zatonęła w ciągu kilku minut. Przyczyny zatonięcia okrętu do dziś nie są w pełni znane, ale przypuszcza się, że przyczyną mogła być zmiana wiatru lub błąd w manewrach, co spowodowało przeciążenie i przewrócenie się okrętu.
Zatonięcie Mary Rose było wielką tragedią. Około 500 marynarzy, w tym kapitan okrętu, Sir George Carew, zginęło w wyniku tego tragicznego wypadku. Cała załoga Mary Rose zniknęła pod wodą, a okręt stał się symbolem bohaterstwa i ofiarności.
Pomimo straty Mary Rose, bitwa w Zatoce Spithead zakończyła się sukcesem dla Anglików. Flota francuska, choć wykazała się determinacją, nie zdołała osiągnąć swojego celu i została odparta przez Anglików. Desant został odparty, a Anglia odniosła strategiczne zwycięstwo.
Odnalezienie i wydobycie statku Mary Rose
Historia odnalezienia i wydobycia statku Mary Rose stanowi jedną z najbardziej fascynujących opowieści archeologicznych. Po zatonieciu w 1545 roku, okręt Mary Rose pozostał na dnie morza przez ponad 400 lat, aż do jego odkrycia w latach 70. XX wieku.
W 1836 roku, lokalny rybak o nazwisku John Deane przypadkowo natrafił na szczątki Mary Rose, używając swojego sprzętu do nurkowania. Przez kolejne lata, wielu nurków próbowało odkryć więcej informacji o wraku, jednak trudne warunki i brak odpowiedniego sprzętu uniemożliwiały dogłębne badania.
To zmieniło się w latach 60. XX wieku, kiedy archeolog morski i pasjonat historii, Alexander McKee, rozpoczął działania mające na celu odnalezienie Mary Rose. Po wielu latach poszukiwań i badań dokumentów historycznych, McKee zlokalizował miejsce zatonięcia Mary Rose w Zatoce Spithead.
W 1965 roku McKee założył fundację The Mary Rose Trust, której celem było odnalezienie i wydobycie wraku Mary Rose. Przez następne kilka lat prowadzono intensywne prace badawcze, które miały na celu potwierdzenie lokalizacji wraku oraz zapewnienie odpowiednich środków finansowych na wydobycie i konserwację okrętu.
Wreszcie, 5 października 1982 roku, po wielu trudach i wyzwaniach, Mary Rose została wydobyta z dna morza. Operacja podnoszenia wraku była skomplikowanym przedsięwzięciem, które wymagało zaawansowanej technologii i precyzyjnego planowania. Okręt został uniesiony przy użyciu specjalnych poduszek i podparty platformą, a następnie przewieziony do suchego doku w Portsmouth.
Po wydobyciu, rozpoczęły się prace konserwatorskie, których celem było zachowanie wraku i odnalezionych artefaktów w jak najlepszym stanie. Przez wiele lat specjaliści konserwacji, naukowcy i badacze pracowali nad oczyszczeniem, suszeniem i stabilizacją Mary Rose oraz jej zbiorów.
W 2013 roku, po ponad 30 latach prac, Mary Rose Museum w Portsmouth zostało otwarte dla publiczności. Muzeum stało się nowym domem dla okrętu i tysięcy odnalezionych artefaktów, które pozwalają nam spojrzeć w przeszłość i zgłębić tajemnice Mary Rose oraz życia na morzu w XVI wieku.
Odnalezienie i wydobycie Mary Rose było wyjątkowym osiągnięciem archeologicznym, które pozwoliło na zgłębienie historii tego potężnego okrętu i odkrycie wielu cennych informacji o tamtych czasach. Dzięki temu, Mary Rose stała się nie tylko symbolem odwagi i poświęcenia marynarzy, ale również cennym źródłem wiedzy o historii morskich bitew i życia na morzu w XVI wieku.
Muzeum Mary Rose
Muzeum Mary Rose jest nie tylko miejscem przechowywania i eksponowania wraku statku Mary Rose, ale także jednym z najważniejszych muzeów archeologicznych w Wielkiej Brytanii. Powstanie tego wyjątkowego muzeum wiąże się z ogromnym wysiłkiem, pasją i determinacją wielu ludzi zaangażowanych w odkrycie, wydobycie i konserwację Mary Rose.
Po wydobyciu Mary Rose z dna morza w 1982 roku, jej konserwacja i badania były ogromnym wyzwaniem. Aby móc zachować okręt i eksponować go publicznie, potrzebne było specjalne miejsce, które spełniałoby wymogi konserwatorskie, edukacyjne i turystyczne.
W 1984 roku powołano Mary Rose Trust, organizację non-profit odpowiedzialną za zarządzanie i ochronę Mary Rose oraz promowanie badań nad tym historycznym znaleziskiem. Celem Trustu było stworzenie muzeum, w którym Mary Rose mogłaby zostać eksponowana i badana, a jednocześnie przyciągać turystów i dostarczać edukacyjnych doświadczeń.
W latach 80. i 90. XX wieku przeprowadzono szeroko zakrojone prace konserwatorskie, których celem było suszenie, konserwacja i stabilizacja wraku Mary Rose. Równocześnie prowadzono badania i analizy, aby lepiej poznać historię i tajemnice tego słynnego okrętu wojennego.
Wraz z postępem prac konserwatorskich i badań, powstała koncepcja Mary Rose Museum. Decyzję podjęto o zbudowaniu specjalnie zaprojektowanego budynku, który mógłby pomieścić wrak Mary Rose oraz bogate zbiory znalezisk.
W 2013 roku Mary Rose Museum zostało oficjalnie otwarte dla publiczności. Muzeum zostało zbudowane w pobliżu miejsca, gdzie została wydobytą Mary Rose, aby utrzymać bezpośrednią więź z jej historią.
Architektura muzeum została starannie zaprojektowana, aby zapewnić odpowiednie warunki ochrony dla wraku i eksponatów. Duże, panoramiczne okna umożliwiają odwiedzającym podziwianie Mary Rose z bliska i zapewniają naturalne światło, które pomaga w podziwianiu detali.
Muzeum oferuje bogatą ekspozycję, prezentującą zarówno sam wrak Mary Rose, jak i tysiące odnalezionych artefaktów. Wśród eksponatów można zobaczyć broń, narzędzia, przedmioty codziennego użytku, elementy wyposażenia okrętu oraz pozostałości odzieży i wyposażenia marynarzy. Te unikalne artefakty stanowią niezwykłą podróż w czasie i pozwalają zgłębić życie na morzu w XVI wieku.
Mary Rose Museum to również miejsce, w którym odwiedzający mogą dowiedzieć się więcej o historii okrętu, bitwy w Zatoce Spithead, technologii i konstrukcji marynarki wojennej tamtego czasu oraz pracy archeologów i konserwatorów, którzy przyczynili się do ocalenia Mary Rose.
Muzeum oferuje różnorodne programy edukacyjne, prelekcje i warsztaty, które pozwalają odwiedzającym zgłębić historię Mary Rose oraz rozwijać zainteresowanie archeologią i historią. Jest to miejsce, w którym zarówno naukowcy, jak i zwyczajni miłośnicy historii mogą zbliżyć się do tego wyjątkowego okrętu i odkrywać jego tajemnice.
Dzięki pracy i determinacji wielu osób, Mary Rose została uratowana przed zapomnieniem i stała się nie tylko częścią brytyjskiej historii, ale także inspiracją dla przyszłych pokoleń. Mary Rose Museum jest miejscem, które przenosi nas w odległą przeszłość i pozwala docenić znaczenie tego potężnego okrętu i życia na morzu w XVI wieku.
Lokalizacja
Muzeum Mary Rose znajduje się w Portsmouth Historic Dockyard w mieście Portsmouth, Hampshire, Wielka Brytania. Dokładny adres muzeum to: Mary Rose Museum, Main Road, Portsmouth PO1 3PY.
Portsmouth Historic Dockyard to kompleks historycznych obiektów związanych z marynarką wojenną i żeglugą, w tym również muzeów, takich jak Muzeum Mary Rose, Muzeum Marynarki Wojennej (National Museum of the Royal Navy), HMS Victory, HMS Warrior 1860 oraz innymi atrakcjami.
Aby dotrzeć do Portsmouth, można skorzystać z różnych środków transportu. Jeśli podróżujesz samochodem, istnieje dogodny dostęp do autostrad, a na terenie Portsmouth Historic Dockyard dostępne są parkingi dla odwiedzających. Można również skorzystać z połączeń kolejowych, a stacja Portsmouth Harbour znajduje się w pobliżu muzeum. Dodatkowo, istnieje możliwość korzystania z połączeń promowych z Francji i innych portów.
Po dotarciu do Portsmouth Historic Dockyard, odnalezienie Muzeum Mary Rose jest łatwe, gdyż jest ono dobrze oznaczone na terenie kompleksu. Zaleca się wcześniejsze sprawdzenie godzin otwarcia i zakup biletów, aby zapewnić sobie pełne doświadczenie zwiedzania i uniknąć ewentualnych ograniczeń związanych z ilością odwiedzających.
Muzeum Mary Rose jest ważnym punktem wizyt dla miłośników historii, archeologii i marynarki wojennej, oferując niezwykłe możliwości zgłębienia historii słynnego statku Mary Rose i życia na morzu w XVI wieku.
Podsumowanie
Mary Rose Museum to miejsce, gdzie historia ożywa. Odwiedzający mają szansę zobaczyć jedyny w swoim rodzaju okręt wojenny z XVI wieku i odkryć tajemnice życia na morzu w tamtych czasach. Rekonstrukcja Mary Rose i wystawione artefakty pozwalają nam zgłębić historię i kulturę tamtego okresu. Muzeum oferuje fascynujące doświadczenie dla osób w każdym wieku i zapewnia możliwość nauki i zabawy.
Zwiedzanie Mary Rose Museum to prawdziwa podróż w czasie, która wzbogaca naszą wiedzę i głębiej zrozumienie historii. To miejsce, które powinno znaleźć się na liście must-see dla każdego miłośnika historii i kultury.
Staw Baffins (ang. Baffins Pond) to urokliwy, naturalny i największy staw w sercu Portsmouth. Staw ten jest domem dla wielu gęsi, kaczek, łabędzi i innego dzikiego ptactwa. W 2014 roku staw Baffins ponownie otrzymał nagrodę „Green Flag”, którą wyróżniane są najlepsze parki i tereny zielone w Wielkiej Brytanii.
Ptaki będą Wam wdzięczne, jeśli rzucicie im garść ziarna. Pamiętajcie jednak by nie karmić ich chlebem, chrupkami czy chipsami. Są one dobre dla ludzi, lecz nienajlepsze dla ptactwa, a ponadto powodują zanieczyszczanie stawu. Jeśli zapomnieliście zabrać ze sobą ziaren, możecie je kupić w okolicznych sklepach na Tangier Road. Jeśli będziecie mieli szczęście, to uda Wam się spotkać przyjaźnie nastawione wiewiórki, które będą Wam jeść z ręki.
POLA TANGIER
Na wschód od stawu i placu zabaw znajduje się ogromna, pokryta trawą polana zwana Polem Tangier (ang. Tangier field) umiejscowiona pomiędzy Tangier Road, Neville Road i Hayling Avenue. Z każdej z tych ulic prowadzą ścieżki do parku. Jej powierzchnia wraz ze stawem Baffins to aż 18.2 hektara. Na polanie swoje siedlisko ma między innymi bernikla obrożna – to gatunek arktycznego ptaka z rodziny kaczkowatych – więc pamiętajcie, aby na teren polany nie wypuszczać swoich czworonogów. Jedynie od 1 kwietnia do 30 września można przyprowadzać tutaj psy, lecz wyłącznie na smyczy. W okresie od 1 października do 31 marca jest zakaz wejścia na teren polany.
DLA WĘDKARZY
Stawem Baffins opiekuje się stowarzyszenie „Baffins Pond Association„, które mieści się w południowo-wschodnim narożniku parku. W większość sobót od 12:00 do 16:00 można napić się tam herbaty w pobliskiej herbaciarni. Jeśli jesteście wędkarzami, to na terenie stawu są wydzielone trzy miejsca do wędkowania.
PLAC ZABAW
Obok stawu znajduje się świetny plac zabaw dla dzieci, z najszerszą zjeżdżalnią jaką widziałem w życiu.
Piramidy – The Pyramids Centre, to centrum rekreacji położone tuż przy malowniczej plaży. Zachwyca swoją nietuzinkową, szklaną konstrukcją przypominającą egipskie piramidy. Wewnątrz znajduje się szereg atrakcji dla całej rodziny: baseny, spa, siłownie i sale zabaw dla dzieci. Odbywają się tam również koncerty i inne imprezy masowe.
LOKALIZACJA
The Pyramids położone są pomiędzy Clarence Pier – gdzie znajduje się ciekawy lunapark, a South Parade Pier – uroczym molo z restauracjami i kafejkami, w odległości zaledwie 25 metrów od morza.
W 1982 roku Rada Miasta Portsmouth nakreśliła plany promocji turystycznej miasta w dokumencie „Turystyka i Portsmouth”. W dokumencie tym sugerowano odejście od dotychczasowego kierunku promocji miasta promowanego pod hasłem „Przyjedź do słonecznego Southsea”, na bardziej ekspansywną reklamę pod szyldem: „Portsmouth: okręt flagowy morskiej Anglii”, w celu podkreślenia ogromnego znaczenia kilkusetletniej morskiej historii tego portowego miasta. Tak zrodził się pomysł budowy nowoczesnego kompleksu rekreacyjnego rozrywkowego w miejsce starego pawilonu ulokowanego tuż przy uroczym skalnym ogrodzie i zamkowych polach Southsea Castle.
Reklama
Telefony i komputery z drugiej ręki z gwarancją. Akcesoria do Twojego telefonu
Piramidy uroczyście otworzyły swe podwoje w lipcu 1988 roku. Koszt ich budowy wyniósł £8.5 miliona. Pierwotna umowa mówiła o dzierżawie obiektu przez okres dziesięciu lat przez firmę deweloperską Clifford Barnett Developments Ltd, we współpracy z firmą cateringową J. Lyons Catering Ltd. Jednak ze względu na szereg czynników ostatecznie Rada Miasta przejęła obiekt i przekazała go pod opiekę firmie „Portsmouth Operating Company Limited”
DALSZE LOSY
W grudniu 1993 roku w miejscu, gdzie wcześniej było biuro informacji turystycznej i sklepik otworzył się winny bar „Frog on the front”. W weekendy lokal zamieniał się w tętniący życiem nocny klub. W sierpniu 1995 roku został przedłużony południowy taras, a rok później powstał baldachim nad północnym wejściem.
WSPÓŁCZEŚNIE
Aktualnie kompleksem zarządza firma „BH Live” we współpracy z Radą Miasta Portsmouth.
Wieża Spinnaker Tower jest wieżą o wysokości 170m i główną atrakcją portu Portsmouth. Jego budowa była współfinansowana przez National Lottery – odpowiednika polskiego Totalizatora Sportowego. Jej kształt został wybrany przez mieszkańców Portsmouth w drodze plebiscytu, a została zaprojektowana przez lokalne biuro projektowe HGP Architects z pobliskiego Fareham. Firma Scott Wilson była doradcą inżynieryjnym, a wybudowała ją jedna z największych w Wielkiej Brytanii firm budowlanych – Mowlem z Londynu.
Kształt wieży przypominający napięty żagiel odzwierciedla morską historię Portsmouth. Uroczyste otwarcie wieży nastąpiło 18 października 2005 roku. Właścicielem wieży jest Rada Miasta Portsmouth, ale zarządza nią „Continuum Leading Attractions” z York, która nadzoruje również cztery inne atrakcje w Wielkiej Brytanii, między innymi „The Real Mary King’s Close” i „Oxford Castle Unlocked”.
MILLENIUM TOWER
Pierwotnie wieża Spinnaker Tower miała nosić nazwę „Portsmouth Millenium Tower”, lecz w związku ze znacznym poślizgiem czasowym jej otwarcia, zmieniono nazwę na Spinnaker Tower (pol. Żagiel). W lipcu 2015 roku głównym sponsorem wieży zostały linie lotnicze z Emiratów Arabskich i od tego czasu jej oficjalna nazwa brzmi „Emirates Spinnaker Tower”.
KONSTRUKCJA
Wieża Spinnaker Tower wznosi się na wysokość 170m ponad poziom morza i jest 2.5 razy wyższa niż Kolumna Nelsona z Trafalgar Square w centralnym Londynie, co czyni ją jedną z najwyższych konstrukcji w Wielkiej Brytanii poza Londynem – nie licząc wież komunikacyjnych i kominów. Plasuje się zaraz za turbiną wiatrową „Samsung Heavy Industries” (196m) i słupem wysokiego napięcia „400kV Thames Crossing” (196m).
Wieża jest widoczna z wielu kilometrów wokół Portsmouth, upiększając widok zapierającej dech w piersiach cieśniny Solent. Można ją zobaczyć z wyspy Isle of Wight, półwyspu Manhood w Sussex, a nawet z Worthing w Zachodnim Essex.
Wieża Spinnaker przedstawia napięty na wietrze żagiel. Wykorzystanie ażurowej konstrukcji, dwóch półokrągłych, stalowych rur połączonych wspornikami sprawia, że konstrukcja wydaje się zgrabna i delikatna, doskonale prezentując się zarówno w świetle dziennym, jak i nocą oświetlona różnokolorowym światłem.
Metalowe komponenty zostały wyprodukowane przez Butterley Company, oczywiście z Wielkiej Brytanii. Na wysokościach 100, 105 i 110 metrów znajdują się trzy poziomy obserwacyjne, zapewniające widok na całe miasto i port Langestone w zakresie 360° i promieniu 37 kilometrów.
Najwyższy poziom obserwacyjny Spinnaker Tower (the Sky Deck) posiada zadaszenie wyłącznie z siatki drucianej, więc zwiedzający mogą obejrzeć iglicę na szczycie wieży. Na najniższym poziomie obserwacyjnym część podłogi wykonana jest ze szkła i jest to największa w Europie szklana podłoga. Żywotność wieży projektanci oszacowali na 80 lat.
Projekt jest zbliżony wizualnie do arabskiego hotelu Burdż al-Arab położonego w Dubaju.
BUDOWA
Planowanie budowy rozpoczęto w 2000 roku, a prace ruszyły w 2001 i zakończono je w połowie 2005 roku. Tak długi czas budowy spowodowany był sporymi opóźnieniami i ponawianymi kilkukrotnie przez firmę Mowlem wnioskami o finansowanie. Pierwotnie radni obiecywali, że całkowity koszt budowy zostanie pokryty z pieniędzy z loterii. Ostatecznie jednak ponad £11 milionów zostało dopłacone z podatków. Całkowity koszt budowy wyniósł £36 milionów. Opóźnienia wynikały również z ciągłych problemów z zewnętrzną, szklaną windą, z której ostatecznie zrezygnowano.
W 2004 roku Leo Madden zrezygnował z funkcji radnego miasta po bardzo krytycznym raporcie dotyczącym wykorzystania środków na budowę wieży. Barry Smith, doradca prawny również został zwolniony po ujawnieniu nieprawidłowości w zawieraniu umów z budowniczymi. W końcowej fazie budowy wieży grupa „Fathers 4 Justice” w ramach protestu wspięła się na konstrukcję rozwieszając na niej transparent z napisem „Równe prawa dla ojców. Zmień prawo Panie Blair”.
Kolejnym incydentem był skok Base Jumpera z wieży na spadochronie. Udało mu się ominąć ochronę, sforsować drzwi i dostać na platformę na wysokość 107m. Po wylądowaniu zdołał bezpiecznie uciec. Co prawda kamery CCTV zarejestrowały numer rejestracyjny jego samochodu, ale policja postanowiła nie ścigać go. Rzeczniczka policji hrabstwa Hampshire stwierdziła, że co prawda skok został im zgłoszony, ale policja uznała, że nie był on przestępstwem.
INCYDENT PODCZAS OTWARCIA
Podczas uroczystego otwarcia wieży kierownik projektu David Greenhalgh, oraz reprezentant firmy Mowlem zostali na półtorej godziny uwięzieni w zewnętrznej windzie na szczycie wieży, na skutek awarii. Aby ich uwolnić musieli zostać wezwani alpiniści, którzy spuścili ich bezpiecznie na linach. Ostatecznie winda ta została usunięta w grudniu 2012 roku.
Po otwarciu wieży zainteresowanie turystów nią było ogromne. Tylko w pierwszym roku na jej szczyt wjechało ponad 600 tysięcy osób.
GROŹBA ZAMKNIĘCIA WIEŻY
W lipcu 2006 roku lokalna prasa wznieciła obawy, że zarządca wieży może być zmuszony do jej zamknięcia. Powodem tego była ustawa z 1995 roku dotycząca dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Prawo wymagało, aby zawsze były dostępne dwie drogi awaryjnej ewakuacji. Jako że były ciągłe problemy z dodatkową zewnętrzną windą, jedynymi drogami ewakuacji były wewnętrzna winda i schody, z których niepełnosprawni na wózkach korzystać nie mogą. Problem rozwiązano zakupując specjalny fotel ewakuacyjny i szkoląc personel wieży jak go używać. W przypadku awarii jedynej windy personel musi pokonać z niepełnosprawnym 570 schodów w dół.
Wieża Spinnaker Tower jako ikona południowego wybrzeża Anglii została umieszczona w czołówce programu „BBC South Today”, oraz „ITV News”.
W czerwce 2009 roku zarządca wieży zapowiedział, że trwają prace nad udostępnieniem skoków z wieży – tzw. Freefall. Jednak do 2016 roku nadal ta opcja jest jedynie w planach.
W 2006 roku wieża wygrała główną nagrodę za najlepszy projekt roku w konkursie RICS Regeneration.
SPONSORZY
W maju 2015 roku jako część szerszego projektu wygenerowania dodatkowych przychodów poprzez wykorzystanie potencjału reklamowego, radni miasta zdecydowali o sprzedaży praw do nazwy wieży komercyjnym sponsorom. Proponowana umowa obejmowała prawa do nazwy wieży przez okres co najmniej pięciu lat, możliwość przemalowanie wieży na wybrane kolory, oraz zaprojektowania nowego logo. Całość zaoferowano się wykonać do 17 lipca 2015 roku, kiedy odbywać się miał konkurs żeglarski America’s Cup World Series. Zainteresowanie ofertą przejawiły linie lotnicze z Emiratów Arabskich.
KONTROWERSJE PODCZAS WYBORU KOLORÓW WIEŻY
5 lipca 2015 roku Rada Miasta potwierdziła, że Emirates będą głównym sponsorem. Wieża Spinnaker Tower miała zostać przemalowana na biało czerwone barwy, jako część rebrandingu. Nie spodobało się to mieszkańcom Portsmouth, gdyż takie barwy noszą piłkarze konkurencyjnej drużyny futbolowej z Southampton.
Rezydenci Portsmouth przedłożyli Radzie Miasta petycję z 10 tysiącami podpisów z prośbą o zmianę barw. Radni postanowili przemyśleć tę decyzję i przewodnicząca rady – Donna Jones powiedziała: „Pracujemy nad nowym projektem dla wieży, który będzie uwzględniał również dziedzictwo miasta. Nie chcę w mieście wieży, której wyglądu nikt nie będzie lubił”.
Ostatecznie nowy wygląd w kolorach błękitno-złoto-białych (Biało-niebieskie barwy nosi drużyna piłkarska z Portsmouth) zaprezentowano 19 lipca 2015 roku. Tim Clark, dyrektor generalny firmy Emirates powiedział wówczas: „Wysłuchaliśmy głosów mieszkańców i pracowaliśmy z Radą Miasta nad odpowiednim projektem, aby stworzyć coś z czego mieszkańcy miasta będą dumni.”
ZJAZDY NA LINIE
Co jakiś czas zarządcy wieży umożliwiają zwiedzającym zjazd na linach ze szczytu Spinnaker. W lipcu 2015 roku na dziesiątą rocznicę otwarcia wieży sensacją był zjazd 101 letniej Doris Long.
Odwiedź Ogrody Skalne – Southsea Rock Gardens i usiądź i odpocznij przy relaksujących oczkach wodnych, fontannach i szumiących kaskadach. Pospaceruj po krętych ścieżkach w otoczeniu wielobarwnych kwiatów i wśród śpiewu ptactwa, w tym pięknym i zacisznym ogrodzie skalnym.
HISTORIA
W 1922 roku Rada Miasta zakupiła od Ministerstwa Wojny teren Southsea Common, aby utworzyć tam park publiczny. Trójkątny, zakrzaczony plac na wschód od Zamku Southsea został przemieniony w zaciszne, skalne ogrody (ang. Rock Gardens), z pomocą bezrobotnych – których było bardzo wielu po pierwszej wojnie światowej i konnych zaprzęgów.
Skalne formacje zostały utworzone z wapiennych kamieni przywiezionych aż z Cumberland i Westmorland z północnych krańców Anglii.
ZACISZNY ZAKĄTEK
Na terenie ogrodu znajdują się trzy stawki. Najwyżej położony z nich posiada uroczą fontannę i kaskadę spływającą po skalnej formacji, w kolejnym pływają złote rybki, a w ostatnim można zobaczyć traszki i żaby.
Większość roślin jest zimozielona, więc można tu przyjść o każdej porze roku, ale najpiękniej jest wiosną – gdy swymi kolorami zachwycają pierwiosnki, oraz latem. Są także rośliny zielne, skalne i alpejskie. Wiele z nich jest przesadzanych nieustannie od drugiej wojny światowej, a dąb skalny przy jednym ze stawków rośnie tam od samych początków istnienia parku.
Wiklinowe ogrodzenie od strony morza wraz z pięknymi, różowo-fioletowymi krzewami tamaryszku tworzą naturalny parawan i chronią niektóre rośliny, które nie tolerują zbyt słonego, morskiego powietrza, oraz tworzą specyficzny mikroklimat w niższych partiach parku. Ogrody Skalne sąsiadują z charakterystycznym centrum rekreacji The Pyramids.
FAUNA I FLORA
Rock Gardens jest częścią ogromnego parku Southsea Common położonego tuż nad brzegiem morza. Znajduje się tam ponad 30 drzew, głównie dęby skalne, różne odmiany sosen, brzozy, oraz drzewa gumowe, które dobrze znoszą słone, morskie powietrze i chronią zwiedzających przed morską bryzą.
Można tu ujrzeć również bardziej egzotyczne rośliny (niestety w większości nie znam polskich nazw), jak:
Genista aetnensis – krzew lub drzewo o intensywnie żółtych kwiatach sprowadzony z Sycylii, dlatego nazywany bywa również „Mount Etna Broom”.
Callistemon rigidus – krzew o nietypowych pręcikowatych, krwistoczerwonych kwiatach z Australii.
Echium pininana – gęsto ukwiecona roślina w kolorach niebieskich, różowych i fioletowych, których wysokość się kilku metrów z Wysp Kanaryjskich.
Kordylina australijska – choć w rzeczywistości pochodzi z Nowej Zelandii – potocznie zwana „Cabbage three” (pol. Drzewo kapuściane), to wiecznie zielona palma o pięknie ułożonych liściach i niepozornych kwiatach.
Pittosporum tobira – z Australii
Tęgosz (Len nowozelandzki) – bylina z której pierwotnie Maorysi wykonywali tradycyjne odzienie.
Juka karolińska – o pięknych, dzwonkowatych kwiatach z USA
Chruścina jagodna – o bajecznie wyglądających owocach znad Morza Śródziemnego
Fatsia japonica – z Japonii
Wśród listowia można spotkać rzesze ćwierkających ptaków, między innymi:
Kosy
Łuszczakowate – (zięby, organki i inne)
Rudziki
Sikorki
Strzyżyki
Kwitnące drzewa i krzewy wabią również wiele pszczół i różnokolorowych motyli.
Gdy jest wietrznie na pobliskiej, nadmorskiej promenadzie, w skalnym parku znajdziesz z pewnością jakieś zaciszne miejsce, a w upalne dni możesz skryć się w cieniach drzew.
POWODZIE
Park bywa często niszczony przez powodzie. Ostatnie powodzie miały miejsce w lutym 2014 roku i ponownie w 2016 roku, podczas których ucierpiało wiele gatunków roślin. W roku 2016 roku część plaży na Southsea została zmodernizowana, by ograniczyć skutki ewentualnych powodzi, poprzez nawiezienie na nabrzeże kamieni.
UWAGI PERSONELU PARKU
rosi się nie karmić gołębi i mew, gdyż żywią się one nasionami z posadzonych drzew, a ich odchody są szkodliwe dla posadzonych tu roślin. Zabronione jest również na terenie parku organizowania grilla. Możecie to natomiast zrobić tuż obok na Southsea Common, gdzie jest do tego wyznaczone specjalne miejsce.
I TY MOŻESZ POMÓC!
park dba grupa wolontariuszy. Jeśli masz wolne środowe przedpołudnia, możesz pomóc utrzymać park w świetnej formie. Potrzebne narzędzia możesz otrzymać na miejscu. Jeśli jesteś tym zainteresowany, napisz na southsearockgarden@gmail.com
Wewnątrz 18 wiecznego, obronnego fortu Lumps dziś mieszczą się dwa piękne ogrody: różany i japoński. Zanurz się w bajecznych kolorach i zapachach kwitnących róż.
Dziś już niewielu mieszkańców Portsmouth używa nazwy „Lumps Fort” – dla większości to miejsce jest znane wyłącznie jako „Ogród różany” (ang. Rose Garden), ewentualnie „Ogród japoński” (ang. Japanese garden”). Gdy zapytacie kogoś miejscowego o drogę do Lumps Fort, zazwyczaj nie będzie wiedział o jakie miejsce chodzi.
HISTORIA
W tym miejscu, pomiędzy Eastney a Zamkiem Southsea pierwsze fortyfikacje powstały już w Średniowieczu, gdy umacniało się całe południowe wybrzeże Anglii, około roku 1545, ale kształt który możemy zobaczyć dzisiaj powstał znacznie później. Pierwsze wzmianki o forcie o nazwie Lumps pochodzą z roku 1805 i mówią one, że fort wyposażony był w trzy armaty 32 funtowe. Pomiędzy 1859, a 1869 rokiem fort został ponownie zmodernizowany jako część planów Palmerstona (podobnie jak Fort Nelson).
Fort mógł pomieścić 17 dział – 9 od strony morza i po 4 na wschodniej i zachodniej flance – i stu żołnierzy, a wzdłuż jego murów wykopano suchą fosę. W 1795 roku fort wyposażono w semaforowy telegraf optyczny (zmodernizowany w 1822 roku) który umożliwiał szybkie przesyłanie informacji z Portsmouth do Londynu w 15 minut. W podobny semafor wyposażona była również Wieża Kwadratowa, jednak ze względu na smog pojawiający się wówczas niekiedy nad miastem był on słabo widoczny ze wzgórza Portsdown Hill.
Dwukrotnie fort musiał zostać opuszczony, gdyż w 1820 i 1827 roku południowa część fortu pod wpływem fal zapadła się do morza. W 1835 roku część fortu została zakupiona przez rząd i w 1859 rozpoczęto jego rekonstrukcję, zakończoną w październiku 1861 roku. W roku 1847 zrezygnowano ze stosowania telegrafu optycznego, gdyż do użytku weszły telegrafy elektryczne. W czasie pierwszej wojny światowej fort uzbrojony był w dwie armaty sześciocalowe. Po zakończeniu działań wojennych fort opuszczono i w 1932 roku zakupiła go Rada Miasta.
W czasie drugiej wojny światowej ponownie wykorzystano go do celów wojennych, gdzie szkolono komandosów biorących udział w Operacji Frankton podczas której udało się zniszczyć wiele niemieckich okrętów stacjonujących w Bordeaux we Francji. Co prawda misja ta zakończyła się sukcesem, ale z 13 komandosów biorących udział w akcji, przeżyło zaledwie dwóch. Na zewnątrz fortu znajduje się tablica upamiętniająca czyn tych bohaterskich żołnierzy, nazwanych „The Cockleshell Heroes” (Cockleshell – rodzaj kajaka), gdyż aby dostać się niepostrzeżenie do portu wroga użyto kajaków. W 1955 roku nakręcono film pt „The Cockleshell Heroes” o tym wydarzeniu.
OGRÓD RÓŻANY
Dziś ciężko jest poznać, że dawniej był w tym miejscu wojskowy fort. Gdyby nie pamiątkowa tablica i specyficzne otwory strzelnicze w zewnętrznych murach można by pomyśleć, że miejsce to zostało specjalnie zaprojektowane jako ogród. Gdy róże zakwitają, widok jest wspaniały. Podobno rośnie tutaj aż 40 różnych odmian tych królewskich kwiatów.
OGRÓD JAPOŃSKI
Tuż obok znajduje się drugi, mniejszy ogród w stylu japońskim. Z niego można dostać się na szczyt zewnętrznych murów, z których przy ładnej pogodzie mamy piękny widok na cieśninę Solent i wyspę Isle of Wight.
CENNIK I LOKALIZACJA
Wejście na teren ogrodów jest bezpłatne. Czynne przez cały rok.
Park Wiktorii – Victoria Park, to najstarszy publiczny i chyba najpiękniejszy park w Portsmouth. Rozległy na 61 tysięcy m2 posiada na swoim obszarze szereg drzew, krzewów i pięknych kwiatów. Dla mieszkańców Park Wiktorii jest miejscem wypoczynku we wschodniej części, gdzie przy szumie fontanny można się zrelaksować i nakarmić ciekawskie wiewiórki, oraz rozrywki w części zachodniej, gdzie znajduje się piękny plac zabaw wykonany z naturalnego drewna i ptaszarnia.
HISTORIA
Park Wiktorii został oficjalnie udostępniony gościom 25 maja 1878 roku, na terenach zakupionych od Ministerstwa Wojny i był pierwszym publicznym parkiem w Portsmouth. Położony jest na północ od Guildhall. Na wschodzie parku wznosi się szklany wieżowiec dawniej należący do Zurich Insurance, a aktualnie należący do miasta i remontowany jest, aby zapewnić 1000 nowych miejsc noclegowych dla studentów. Po północnej stronie parku można zobaczyć rzymskokatolicką katedrę Św. Jana.
PTASZARNIA
W środkowej części parku znajdziemy wolierę, w której zobaczyć możemy pawie, papugi i inne egzotyczne ptaki, a także króliki i świnki morskie.
POMNIKI
W zachodniej części parku znajdziemy kilkanaście pomników i monumentów poświęconych bohaterom, marynarzom. Znajduje się tam także miniaturowa chińska pagoda z dzwonem wzniesiona przez marynarzy z HMS Orlando na cześć poległych kolegów podczas „Powstania bokserów” w 1900 roku. Wcześniej w tej pagodzie znajdował się zabytkowy dzwon przywieziony z Chin po stłumieniu powstania, ale w 2005 roku został zwrócony chińskim władzom, a w jego miejsce powieszono replikę. Napis na dzwonie głosi: „Nadchodzi ładna pogoda i delikatny deszcz. Imperium znów cieszy się pokojem.” Nieopodal pagody znajduje się urocza fontanna.
WIEWIÓRKI
Na spacer do parku zabrać warto ze sobą jakieś orzeszki, gdyż w pogodne dni jest spora szansa, że spotkamy harcującą po parku rodzinę wiewiórek.
WYPOCZYNEK
Nic nie stoi na przeszkodzie, aby do parku zabrać ze sobą koc, suchy prowiant i urządzić sobie piknik wśród śpiewu ptaków.
DLA DZIECI
Jeśli macie dzieci, to z pewnością ucieszą się ze świetnego placu zabaw zbudowanego na terenie parku. Naturalne drewno jest o wiele bezpieczniejsze dla dzieci niż metalowe konstrukcje. Poza tym żaden metal nie będzie miał takiego naturalnego uroku.
Duża ilość konstrukcji linowych pozwoli trenować chwytliwość dłoni i utrzymanie równowagi. Można się również powspinać na ścianie wspinaczkowej. Na zmęczonych czekają dwa linowe hamaki.
Plac położony jest w parku Victoria. Będąc tam nie omieszkajcie zwiedzić całego parku wraz z fontanną czy wolierą z egzotycznymi ptakami.
Tuż obok Jeziora Kajakowego – Canoe Lake znajduje się Muzeum Historii Naturalnej. Będąc nad stawem warto je odwiedzić chociażby z tego względu, że wejście do niego jest całkowicie darmowe. Wewnątrz można zobaczyć eksponaty zwierząt, a w miesiącach letnich pospacerować wśród fruwających motyli w specjalnie przygotowanej motylarni. Z tyłu muzeum jest ogród z przestronnym trawnikiem, na którym można pobiwakować.
EKSPONATY ZWIERZĄT
W tym niewielkim Muzeum Historii Naturalnej zobaczyć możesz wiele gatunków wypchanych zwierząt: rekina, małego krokodyla, flaminga, dziobaka australijskiego, sowy i wiele innych. Ciekawie prezentuje się eksponat dwóch małych lisków walczących o upolowanego ptaka.
GEOLOGIA
Muzeum Historii Naturalnej w ciekawy sposób prezentuje informacje na temat powstania ziemi i jej przemian na przestrzeni dziejów. Bogato ilustrowane opisy pozwolą nam zrozumieć, jak powstało życie na ziemi, jak przemieszczały się wyspy brytyjskie, jak powstały skamieliny oraz próbuje wyjaśnić prawdopodobną przyczynę wyginięcia dinozaurów. Wszystko to jest wzbogacone multimedialnymi prezentacjami. Zobaczyć możemy również odkryte na tych terenach skamieliny roślin i zwierząt.
DINOZAURY
W jednym z pomieszczeń Muzeum Historii Naturalnej zobaczyć możecie naturalnej wielkości model Iguanodona (pol. ząb iguany). Jego nazwa wzięła się stąd, że jego zęby bardzo przypominają zęby współczesnych legwanów – są jednak od nich niemalże dwudziestokrotnie większe. Ten potężny roślinożerca żył w Anglii około 130 milionów lat temu i osiągał nawet ponad 10 metrów długości.
Pierwsze skamieniałości tego dinozaura odkrył w 1822 roku Gideon Mantell urodzony w położonym niedaleko Portsmouth miasteczku Lewes (znajdują się tam ruiny ładnego zamku). Pierwsza kość, którą odnalazł była w kształcie kolca, więc omyłkowo umieścił ją na nosie pradawnego zwierza, jak u współczesnego nosorożca. Myślano również, że może to być ząb. Po odnalezieniu bardziej kompletnego szkieletu Iguanodona okazało się, że jest to jego ostro zakończony kciuk, służący prawdopodobnie do obrony, lub do rozłupywania twardych roślin.
U stóp dinozaura stoi model małego Iguanodona wykonany przez dzieci jednej z okolicznych szkół.
Na jednej ze ścian zobaczyć możemy skamieniałości małego Plesiosaura. Ten morski stwór żył około 190 milionów lat temu na terenach dzisiejszej Anglii i Niemiec i osiągał do 5 metrów długości.
MOTYLARNIA
W ciepłych miesiącach roku możemy pospacerować wśród rojów motyli w sąsiadującej z muzealnym ogrodem motylarni. Motyle rozróżniają jedynie intensywne kolory, więc jeśli ubierzemy się w jaskrawe kolory, to jest duża szansa, że któryś z nich przysiądzie na naszym ramieniu. Jako że motyle skrzydła są niezwykle delikatne, prosi się by nie dotykać ich dłonią.
GODZINY OTWARCIA I CENNIK
Muzeum mieści się w Cumberland House, Eastern Parade, Southsea PO4 9RF
Właściwie to nie jest jezioro, a stawek po którym można popływać uroczymi rowerkami wodnymi w kształcie łabędzi, w towarzystwie prawdziwych łabędzi, kaczek i mew.
JEZIORO KAJAKOWE – HISTORIA
Dawniej w miejscu stawu były rozległe bagna i rozlewiska, które osuszono i zamieniono w staw. Otwarcie dla publiczności nastąpiło 17 czerwca 1886 roku. Początkowo Jezioro Kajakowe wykorzystywano do puszczania po nim modeli stateczków żaglowych, ale szybko postanowiono udostępnić go mieszkańcom do pływania po nim łódkami i kajakami.
W czasie wojny testowano na nim działanie dopiero wchodzących do użytku niekontaktowych morskich min magnetycznych. Statek nie musiał już dotknąć miny by nastąpiła eksplozja – wystarczyło że zbliżył się do niej swym metalowym kadłubem który reagował z elektromagnetycznym mechanizmem wewnątrz miny.
Miny musiały posiadać własne zasilanie, które jak się okazało były zdolne do uruchomienia detonatora po ponad sześćdziesięciu latach od wyprodukowania. Dlaczego więc bateria w moim smartfonie domaga się ładowania każdego wieczora?
WSPÓŁCZESNOŚĆ
Dziś nie ma już śladu po moczarach. Na brzegu stawu można nakarmić przyjaźnie nastawione do ludzi łabędzie, a po jego tafli popływać rowerkami wodnymi o kształcie łabędzi lub kaczek. Spotkać można również inne ptactwo, jak kaczki krzyżówki, mewy śródziemnomorskie, kormorany, perkozy, kaczki czubate, czy czarne łabędzie.
Tuż obok stawu znajduje się kawiarnia o tej samej nazwie, a drugą kawiarnię znajdziecie nad brzegiem morza, po drugiej stronie ulicy. Ze stawem sąsiaduje również duży plac zabaw, splashpool, oraz mała siłownia na świeżym powietrzu, a na rozległych trawnikach w ciepłe weekendy rzesze mieszkańców organizują sobie pikniki i grille.
Woda do stawu jest dostarczana przez śluzę bezpośrednio z morza, więc można tu spotkać morskie zwierzęta, jak ryby, kraby, meduzy, a niekiedy nawet małe rekiny.
Często można spotkać tu pasjonatów, którzy puszczają po tafli stawu sterowane modele statków.
