Wieża okrągła (ang. Round Tower) z założenia nie służyła do obrony miasta, a była fortyfikacją która chroniła wejście do miejskiego portu. Jest zabytkiem klasy pierwszej.
HISTORIA WIEŻY ROUND TOWER
Pierwotnie wieża wykonana była z drewna. Dopiero kilkadziesiąt lat później została zmodernizowana na kamienną. Wcześniejsza nazwa wieży brzmiała Master Ridley’s Tower”. Jak większość fortyfikacji, również i ta wieża w swojej historii była wielokrotnie modernizowana.
WIEŻA DREWNIANA
Wieża powstała pomiędzy rokiem 1418 a 1426 na rozkaz króla Henryka V Lancastera na małym półwyspie nazywanym przez mieszkańców Portsmouth The Point (pol. Punkt), w dzielnicy Stary Portsmouth. Przed 1400 rokiem Portsmouth było wielokrotnie atakowane i palone przez Francuzów. W 1422 roku pomiędzy Wieżą Okrągłą (a dokładniej pomiędzy Capstan Square w okolicy wieży), a brzegiem w Gosport została rozciągnięta sieć zagrodowa (zagroda bonowa), która broniła dostępu do portu wrogim statkom.
W Gosport również istniała drewniana wieża obronna, powstała mniej więcej w tym samym czasie co Wieża Okrągła. W tym czasie trwała trzecia faza wojny stuletniej pomiędzy Anglią a Francją. Ta sieć zagrodowa służyła do ochrony portu przez setki lat. Nieznacznie zmodyfikowana chroniła port nawet podczas drugiej wojny światowej. Dwa zabytkowe oka ze starej sieci można zobaczyć w muzeum w Zamku Southsea.
W latach gdy powstawała Wieża Okrągła większość umocnień wznoszona była z piasku i drewna. Jednak gdy projektowane armaty zaczęły być coraz bardziej potężne, przestało to już wystarczać. Dlatego konieczna była znaczna modyfikacja wieży.
WIEŻA OKRĄGŁA KAMIENNA
W latach 1490 – 1500 wieża okrągła została zmodernizowana na kamienną. W roku 1680 zostały wzniesione wały łączące wieżę okrągłą, z pobliską wieżą kwadratową i obronę wzmocniono montując baterię osiemnastu dział armatnich, na rozkaz króla Karola II Stuarta. Podobnie jak budowę Zamku Southsea, modernizację wieży przeprowadził holenderski inżynier obronny Bernard de Gomme.
Górna część została przebudowana i podniesiona w okresie wojen Napoleońskich. Pomiędzy rokiem 1847 a 1850 dach wieży ponownie został zmodyfikowany, osiągając aktualną wysokość 35 stóp (11 metrów). Na dachu i wewnątrz umieszczono platformy strzelnicze dla armat. Aby wzmocnić dach, wewnątrz wieży postawiono dodatkowe wsporniki i kolumny. Na suficie wewnątrz można zauważyć małe stalaktyty powstałe z wypłukiwania ze stropu minerałów.
Około roku 1850 wzdłuż ulicy Broad Street został wzniesiony mur obronny z zamontowanymi armatami, a także wybudowano koszary i mieszkania dla żołnierzy, którzy je obsługiwali. Część tego muru istnieje do dzisiaj i na jego szczycie prowadzi promenada, a zarys baraków i mieszkań dla żołnierzy można zobaczyć na chodniku w okolicach muru.
Wieża była nieustannie zagrożona podmywaniem przez morskie fale. Dlatego też za panowania królowej Elżbiety I wszystkie łodzie regularnie pływające pomiędzy Portsmouth, a Isle of Wight miały obowiązek dostarczać kamienie, które były składowane u podstawy wieży od strony morza.
WSPÓŁCZEŚNIE
Rada Miasta Portsmouth zakupiła wieżę w roku 1958. Wnętrze wieży w 2011 roku zostało przekształcone w galerię i od czasu do czasu prezentowane są tam wystawy. Dach dostępny jest dla zwiedzających przez cały rok. Są tam ławki, z których obserwować można statki wpływające do portu.
CENNIK I GODZINY OTWARCIA
Wejście na wieżę jest bezpłatne, a wieża otwarta jest przez całą dobę.
Niedaleko Chichester znajduje się kościół i ruiny klasztoru Boxgrove Priory. Ten niewielki benedyktyński klasztor ufundowany został w roku 1107 przez Roberta de Haye i początkowo zamieszkiwało go jedynie trzech mnichów.
BOXGROVE PRIORY – POŁOŻENIE
Położony jest w pięknej okolicy u podnóża kredowych wzgórz „the South Downs”. W wiosenne i letnie miesiące można wokół spotkać biegające po okolicy bażanty. Do dnia dzisiejszego zachował się kościół, plebania i ruiny 14-to wiecznego domu gościnnego – ostały się z niego jedynie ściany i to też niekompletne. W czasach swej świetności budynek był dwupiętrowy. Zachodnia część kościoła klasztornego została zniszczona w XVIII wieku, ale prezbiterium, centralna wieża, transept (nawa krzyżowa) i najbardziej wysunięta na północ część nawy zachowały się w dobrym stanie i zachwycają swą architekturą. W roku 1126 gdy córka założyciela – Cecylia – brała ślub, liczba zakonników zwiększyła się z trzech do sześciu. W roku 1187 liczba mnichów wynosiła w Boxgrove Priory już 15, a w roku 1230 – dziewiętnaście. Za kościołem, wśród drzew znajduje się niewielki, choć odrobinę zaniedbany cmentarz.
RUINY
Z budynków klasztornych niestety pozostała jedynie noclegownia, oraz część kościoła i kapitularza. Są one położone wokół małej polany, która była dawniej krużgankiem klasztoru.
W północnej części terenu stoją ruiny 14-wiecznego pensjonatu. Nie zachował się niestety dach, ani boczne ściany, ale szczytowe ściany północna i południowa nadal stoją i są w całkiem dobrym stanie. Pensjonat pierwotnie posiadał dwie kondygnacje, ze sklepioną piwnicą, służącą do przechowywania żywności. Podpora sklepienia podziemia jest wyraźnie widoczna na północnym krańcu budynku.
Zachodnia część klasztornego kościoła rozebrana została w 18 wieku, ale prezbiterium, centralna wieża, transepty i najbardziej wysunięte na wschód przęsło nawy przetrwały do dziś, pokazując nam, jako bardzo był to imponujący w czasach swej świetności kościół parafialny. Wewnątrz kościoła znajduje się model klasztoru, dzięki któremu możemy zobaczyć jak zabudowania wyglądały w przeszłości. Północna ściana nawy styka się z małym, parafialnym cmentarzem.
CIEKAWOSTKA
Na przykościelnym cmentarzu pochowany jest Billy Fiske; amerykański sportowiec, dwukrotny medalista olimpijski (nota bene najmłodszy amerykański medalista; miał wówczas 16 lat), pilot wojskowy. Służył w Brytyjskich Siłach Powietrznych i 16 sierpnia 1940 został zestrzelony przez niemiecki myśliwiec. Zdołał wylądować, jednak obrażenia były na tyle rozległe, że zmarł następnego dnia.
CENY
Wejście na teren obiektu jest bezpłatne
ADRES
off The Street, Boxgrove, Chichester, West Sussex, PO18 0EE
Ten charakterystyczny, nietypowy zamek Old Wardour o podstawie sześciokąta został zbudowany w urokliwej, odosobnionej dolinie w hrabstwie Wiltshire około 1390 roku przez Johna, 5-tego Lorda Lovell, jednego z najbogatszych baronów w Anglii i pobratymca króla Ryszarda II (panującego w latach 1377-99). Zamek Lovell’ów, teraz w częściowej ruinie, był jednym z najbardziej wyrafinowanych zamków w ówczesnej Europie. Był symbolem potęgi tego rodu i bliskiego powinowactwa z rodziną królewską.
W roku 1578 nowym właścicielem zamku stał się Sir Matthew Arundell, który postanowił go zmodernizować. Zadanie to powierzył jednemu z największych architektów-masonów tamtych czasów: Robertowi Smythsonowi, który przebudował zamek Old Wardour na styl elżbietański. Niestety 70 lat później zamek został zniszczony w trwającej wówczas wojnie domowej.
Zamek Old Wardour po tej katastrofie nie został nigdy odbudowany. Zamiast tego w XVIII wieku potomkowie rodu Arundell zadbali o otoczenie zamku tworząc „Łabędzi staw” i park wokół ruin. W rezultacie powstała kombinacja średniowiecznego splendoru, elżbietańskiego bogactwa i georgiańskiego krajobrazu która na długo zapada w pamięć zwiedzającym.
WIDOK NA ZAMEK OLD WARDOUR Z ZEWNĄTRZ I OKOLICA
Zamki zazwyczaj budowane były w celach obronnych: zlokalizowane i zaprojektowane do odpierania ataków stały na wzgórzach, lub innych trudno dostępnych miejscach i dominowały nad otaczającą okolicą. Ale Wardour to nie tylko twierdza obronna, ale też oznaka wysokiego statusu społecznego swoich właścicieli. Gdy budowano zamek Old Wardour, Anglia nie była z nikim w stanie wojny, ale sytuacja polityczna była na tyle niepewna, że stawiając mury zastosowano wiele elementów uskuteczniających obronę zamku w razie niebezpieczeństwa: małe okna na niższych kondygnacjach, główne wejście zabezpieczone broną, nad wejściem umieszczono machikuły, z których przez otwory w podłodze można było lać na atakujących zamek wrzącą smołę, a z wystających nieco poza zarys zamku wież można było prowadzić ogień flankujący.
Zamek Old Wardour to dość nietypowa budowla; wystawna, lecz jednocześnie warowna. Mimo wojskowych zabezpieczeń jego militarne zastosowanie jest dość niejasne. Wbrew wojskowym standardom zamek stoi trochę poniżej wzgórza zamiast na jego szczycie, nie było zwodzonego mostu, rowu wokół zamku, ani fosy. Ponadto zamek położony jest na odludziu z dala od ważnych militarnych celów ataków.
Aktualnie wejście na tereny zamku prowadzą od strony północnej przez sklepik z pamiątkami, a następnie wzdłuż okazałego muru. Sam mur – podobnie jak zamek – jest w kształcie zbliżonym do sześciokąta. Wokół zamku roztaczają się rozległe trawniki, rosną drzewa cedrowe i inne iglaste. Niektóre z tych drzew pamiętają XVIII wiek. Dawniej na tym terenie rozciągały się sady owocowe (co przedstawiają zachowane z tamtych czasów ilustracje), zagajniki, stajnie i prawdopodobnie farma.
Mur częściowo jest z czasów powstania zamku – choć został przebudowany w XVI wieku – jednak brama wejściowa jest współczesna. Nie wiadomo gdzie dokładnie była umiejscowiona oryginalna brama, ale prawdopodobnie było to przy prostokątnym występie muru za XVIII wiecznym Grotto. Takie umiejscowienie bramy wjazdowej wydaje się być najbardziej logiczne, gdyż z tamtej strony roztacza się najlepszy widok na imponująca fasadę zamku, z dwoma symetrycznymi wieżami, a pomiędzy nimi zapierały dech olbrzymie okna Wielkiej Sali, które miały wysokość dwóch pięter.
PIERWSZY WŁAŚCICIEL ZAMKU OLD WARDOUR – LORD JOHN LOVELL
John Lovell, 5. baron Lovell (ok. 1341-1408), był doświadczonym żołnierzem, który walczył we Francji w 1360 roku i jako rycerz najemny w Prusach w 1370 roku. Zdobył prestiż i znaczne bogactwo dzięki doświadczeniu wojskowemu, umiejętnościom politycznym, oraz dzięki małżeństwu z krewną króla Ryszarda II – Maud Holland. W 1381 roku król mianował go gubernatorem zamku królewskiego Devizes, jednak to go nie satysfakcjonowało, gdyż pragnął mieć swój własny zamek. Wreszcie w roku 1390 na otrzymanej od króla posiadłości w Wiltshire, wybudował swój upragniony, wspaniały zamek Old Wardour, wtedy zwany jeszcze po prostu Wardour, zaprojektowany najprawdopodobniej przez Williama Wynforda, słynnego murarza-architekta, który pracował przy budowie zamku Windsor.
Zamek Old Wardour, to nietypowa budowla zbudowana na podstawie sześciokąta, z dobudowanymi dwoma wieżami wejściowymi postawionymi obok siebie i sześciokątnym dziedzińcem w środku.
CZASY ŚREDNIOWIECZNE
Zamek lorda Lovella miał pięć kondygnacji, rozmieszczonych wokół niewielkiego sześciokątnego dziedzińca.
Na parterze znajdowały się piwnice i pomieszczenia dla młodszej służby. Powyżej, na piętrze, była kuchnia i ważne pomieszczenia reprezentacyjne – sala balowa i kameralna komnata zarezerwowana dla rodziny i ważnych gości – oraz najprawdopodobniej kaplica. Sala była sercem zamku, w której Lovell przyjmował i imponował gościom, a także gdzie miejscem gdzie jadała cała rodzina.
Pomieszczenia na pierwszym piętrze były przestronne i wysokie; miały co najmniej dwie kondygnacje wysokości, a sala balowa wznosiła się aż po dach zamku i była oświetlona niesamowitymi, wysokimi i smukłymi oknami.
Drugie piętro miało kilka małych komnat, a trzecie i czwarte piętro mieściły główne sypialnie dla Lovella i jego gości. Komnaty te były pięknie wykończonymi pokojami, z niesamowitymi widokami i luksusowymi udogodnieniami; kominkami i latrynami.
OKRES ELŻBIETAŃSKI
W roku 1461 roku, gdy jego ówczesny właściciel zamku Old Wardour, 8. lord Lovell poparł Henryka VI z rodu Lancasterów, który został obalony w tym samym roku podczas Wojny Dwóch Róż. Po okresie zmiany właściciela został ostatecznie sprzedany w 1547 roku Sir Thomasowi Arundellowi. Jednak Thomas został stracony pięć lat później w zamachu stanu.
Syn Thomasa – Sir Matthew Arundell (1535-98) awansował w szeregach rządu Elżbiety I i odkupił zamek Old Wardour z powrotem dla rodziny w roku 1570. Postanowił on zmodernizować zamek i prawie na pewno zatrudnił w tym celu utalentowanego elżbietańskiego architekta Roberta Smythsona (który zaprojektował między innymi pałac Longleat w Wiltshire, przy którym znajduje się obecnie niesamowite Safari-ZOO o tej samej nazwie.
Jednak zarówno architekt – Smythson jak i właściciel zamku – Arundell nie chcieli kolejnego elżbietańskiego domu, takiego jak Longleat. Docenili wspaniałą średniowieczną symetrię zamku Old Wardour i po prostu ją zmodernizowali zachowując jej niesamowity styl. Smythson dodał nowe drzwi wejściowe z klasycznymi pilastrami i eleganckimi fotelami wnękowymi z każdej strony. Nad nowymi drzwiami Sir Matthew umieścił swój herb i inskrypcję oznaczającą odbudowę rodziny i jej siedziby oraz inskrypcję uniewinniającą straconego ojca.
Nad inskrypcjami znalazło się także pozłacane popiersie Jezusa, jako dość brawurowy ornament w protestanckiej Anglii podczas panowania Elżbiety I, gdy wszelkie obrazy katolickie były z natury podejrzane. Chociaż sir Matthew był na zewnątrz protestantem, prawie na pewno był tajnym katolikiem, tak jak jego ojciec, brat i syn.
SIR MATTHEW ARUNDEL – ENTUZJASTA KONI
Sir Matthew Arundell był entuzjastą koni. W testamencie z 1598 roku konie zajmują tam specjalne miejsce. Właściciel zamku Old Wardour zapisuje po jednym rumaku swoim 20 przyjaciołom i służącym. Testament obejmował piękne zwierzęta, takie jak wałach dla Lorda Williama Howarda, koń o imieniu Otoman dla wiodącego męża stanu Sir Roberta Cecila), a jego biała zniedołężniała klacz przekazana została George’owi – jego kucharzowi. Syn Matthew, Thomas Arundell, otrzymał w spadku pozostałe klacze, ogiery i wałachy.
Zrujnowane stajnie w Old Wardour (obecnie jest to część prywatnej posiadłości Old Wardour House, na południe od zamku) pochodzą z XVII wieku, ale wcześniejsze stajnie w których mieściła się kolekcja Sir Matthew, musiały być również imponujące.
ZAMEK OLD WARDOUR JAKO POLE BITWY WOJNY DOMOWEJ
Kiedy długa walka o władzę między królem a parlamentem osiągnęła kulminację podczas wybuchu wojny domowej w 1642 r., wielu angielskich mężczyzn i kobiet musiało wybrać, którą stronę poprzeć. Katolickie rodziny, takie jak Arundellowie z Wardour, stanęły po stronie Karola I. I tak Thomas, 2. lord Arundell (ok. 1586–1643), dołączył do króla w Oksfordzie wiosną 1643 roku, pozostawiając swoją żonę, lady Blanche Arundell (1583/4–1649), na czele zamku.
2 maja 1642 roku dowódca parlamentarzystów Sir Edward Hungerford przybył do zamku Wardour z zamiarem zajęcia go. Jednak Blanche odmówiła poddania się. Przez sześć dni ona i jej niewielkie siły liczące około 25 ludzi opierały się oblężeniu i poddała się dopiero po tym, gdy Hungerford zagroził wysadzeniem zamku. Jej bohaterstwo było szeroko relacjonowane w gazetach Rojalistów. Podczas obrony zamku nawet pokojówki pomagały załodze dział ładować armaty.
Wkrótce potem, 19 maja, mąż lady Blanche zginął w bitwie pod Oksfordem. W grudniu ich syn Henryk, 3. lord Arundell (1608–94), przybył do Wardour, zamierzając odbić zamek z rąk parlamentarzystów, dowodzonych przez Edmunda Ludlowa. Nastąpiło trzymiesięczne oblężenie, które ostatecznie zakończyło się w marcu 1644 roku, kiedy Henryk Arundell wysadził jedną stronę swojego własnego zamku.
Po wygranej wojnie domowej przez parlamentarzystów w 1648 roku i egzekucji Karola I w 1649 roku, zrujnowany zamek został skonfiskowany. Henryk ostatecznie odzyskał swoje posiadłości dopiero w 1660 roku, kiedy monarchia została przywrócona. Zamiast jednak odbudować zamek, zbudował na południe od zamku mniejszy dom stojący do dzisiaj, obecnie znany jako Old Wardour House.
MALOWNICZA GROTA
W 1763 roku Henry, 8. lord Arundell (1740–1808), poślubił bogatą dziedziczkę fortuny Mary Conquest i po drugiej stronie jeziora, kilkaset metrów na zachód zamku Old Wardour postanowili zbudować nowy dom – New Wardour Castle, klasyczny budynek zaprojektowany przez Jamesa Paine’a – obecnie zamek jest własnością prywatną. Ale Arundellowie nie porzucili po prostu Old Wardour. W 1764 roku zlecili zaprojektowanie parku krajobrazowego przy swoim nowym domu, w którym znajdują się lasy, jezioro i malownicze ruiny starego zamku.
Zatrudnieni do zaprojektowania parku architekci krajobrazu, tacy jak Lancelot „Capability” Brown, sprawili, że ten styl angielskiego ogrodu stał się modny. Zamiast prostych alei i ogrodów otoczonych murem, nowy styl połączył naturę z jeziorami, krętymi drogami, kępami starannie rozmieszczonych drzew i punktami widokowymi.
Arundellowie stopniowo dodawali inne elementy do swojego malowniczego krajobrazu, w tym dom bankietowy prawdopodobnie zaprojektowany przez Jamesa Paine’a (w 1773 r.), piękną kamienną Grotę (około 1770 r.) przez lokalnych projektantów Josiaha i Josepha Lane’a (w 1792 r.). Wszystkie te elementy parku znakomicie współgrały z gotyckim motywem zrujnowanego zamku.
ZAMEK OLD WARDOUR W XIX I W XX WIEKU
W XIX wieku romantyczne ruiny starego zamku zostały otwarte dla publiczności i stały się popularną atrakcją turystyczną. W 1836 roku urządzono dom bankietowy, aby zapewnić odwiedzającym poczęstunek.
Gerald, 15. lord Arundell, oddał zamek Old Wardour pod opiekę państwa w 1936 roku. Jego syn John, 16 i ostatni lord Arundell, walczył na frontach II wojny światowej i został pojmany przez Niemców. W 1944 chory i umierający na gruźlicę został zwolniony z niemieckiego obozu jenieckiego. Zmarł kilka dni po dotarciu do Wielkiej Brytanii.
Rodzina Arundell nadal jest właścicielem tego miejsca i znacznej części otaczającego go parku, a ruiny zamku są utrzymywane przez English Heritage.
30 mil na wschód od Portsmouth znajduje się zamek Arundel – przecudnej urody średniowieczne zamczysko otoczone ogromnym parkiem i zadbanymi ogrodami. Będąc z wizytą w Portsmouth odwiedzenie tego miejsca jest absolutnie konieczne.
HISTORIA
To miejsce to niemal tysiąc lat historii. Zamek Arundel położony jest na wzgórzu z pięknym widokiem na rzekę Arun. Został zbudowany przez Edwarda Wyznawcę i znamcznie zmodernizowany pod koniec XI wieku przez Rogera de Montgomery; hrabiego Arundel. Najpierw powstało motte – obronna budowla w kształcie rotundy umieszczona na wysokim, sztucznym kopcu; ponad 100 stóp powyżej suchej fosy. Następnie powstała brama wjazdowa datowana na rok 1070. W tym czasie mieszkał tu król Henryk I (1068 – 1135) wraz z małżonką – Adelizą of Louvain. Po jego śmierci wyszła ona ponownie za mąż za Williama d’Albini II (zwany też d’Aubigny); to z tego okresu pochodzi kamienna fortyfikacja motte. Następnie król Henryk II (1133 – 1189) rozpoczął budowę zamku Arundel – to za jego panowania powstały najstarsze, kamienne części budowli.
W XIII wieku zamek Arundel przeszedł z rąk d’Albini w posiadanie rodu Fitzalan; powstała w tym okresie piękna kaplica nazwana jego imieniem, a następnie w XVI wieku w ręce rodziny Howard. W międzyczasie zamek przeżył domową Wojnę Dwóch Róż z lat 1455 – 1485, podczas której starły się dwa potężne angielskie rody: Lancasterów (Róża czerwona), oraz Yorków (Róża biała).
Podczas pierwszej Angielskiej Wojny Domowej (1642 – 1646) zamek Arundel został poważnie zniszczony, podczas dwóch oblężeń; najpierw przez rojalistów którzy przejęli kontrolę nad zamkiem, a następnie przez parlamentarzystów dowodzonych przez Williama Wallera. Przez następne kilkadziesiąt lat zamek nie został odbudowany aż do roku 1718, gdy Thomas – ósmy Książę Norfolk rozpoczął częściową naprawę zamku. Remont kontynuował Charles Howard (1746 – 1815); 11 książę Norfolk znany też jako „pijany książę”.
W roku 1846 na trzy dni gościła w zamku Królowa Victoria wraz z mężem Księciem Albertem. Na tę okazję przebudowano jej sypialnię i przepiękną bibliotekę.
Widok który możecie oglądać dzisiaj, to także zasługa Henry’ego – 15 księcia Norfolk (1847 – 1917), który rozpoczął ogromny projekt renowacji posiadłości zakończony w 1900.
KAPLICA FITZALAN
Ufundowana w 1390 przez 4 Hrabiego Arundel kaplica do dziś służy jako miejsce pochówku książąt Norfolk. Jest przykładem gotyckiej architektury z rzeźbionym, drewnianym sklepieniem. Wewnątrz znajdują się bogato rzeźbione, kamienne grobowce. W 1879 postanowiono, że ze względu na swój historyczny charakter kaplica nie będzie protestancka, ale zachowa swój katolicki styl. Kaplicę od kościoła parafialnego oddziela bogato zdobiona w witraże szklana ściana.
OGRODY
Przyległe do zamku ogrody są tak rozległe, że warto poświęcić dla nich kilka godzin spaceru. Zachwyca zwłaszcza Collector Earl’s Garden otwarty w 2008 przez Księcia Walii. Podziwiać też możemy zadbany ogród różany. W jednej z małych budowli na terenie ogrodu znajduje się korona unoszona w powietrzu przez strumień wody.
WNĘTRZA ZAMKU I WIDOK Z ZEWNĄTRZ
Wewnątrz zamku znajdziecie wspaniale urządzone sypialnie, obrazy znanych artystów (Van Dyck, Gainsborough, Canaletto), wiele rzeźb i okazy zbroi i broni. Koniecznie trzeba też zobaczyć niesamowitą bibliotekę.
WYDARZENIA
Na terenie zamku często możemy być świadkami inscenizacji bitew, oblężeń, pokazów zabytkowych samochodów, kwiatów i innych wydarzeń. Informację o aktualnym kalendarzu imprez znajdziecie na stronie zamku.
KATEDRA ARUNDEL
Nieopodal zamku znajduje się rzymskokatolicka katedra Matki Bożej i św. Filipa Howarda konsekrowana w roku 1873. Na uwagę zwraca piękna rozeta nad głównym wejściem.
CENNIK – ZAMEK ARUNDEL
Zawsze aktualny cennik wejścia na zamek Arundel znajdziecie na stronie Arundel Castle.
Wieża Kwadratowa (ang. Square Tower) to jedna z najstarszych części umocnień miasta Portsmouth. Wieża Kwadratowa została wybudowana w 1494 roku jako część fortyfikacji i jednocześnie dom gubernatora miasta. To zaledwie rok przed wybudowaniem pierwszego na świecie suchego doku, który znajduje się nieopodal wieży, blisko statku H.M.S. Victory.
W 1584 przeznaczenie wieży zostało zmienione na magazyn prochu strzelniczego, a mieszkanie gubernatora przeniesiono do pobliskiego Królewskiego Kościoła Garnizonowego.
Podczas trwania Angielskiej Wojny Domowej i oblężenia Portsmouth Rojaliści. którzy mieli we władaniu Wieżę Kwadratową przechowywali w niej 1200 baryłek prochu. W 1642 roku próbowali wykorzystać ten fakt jako kartę przetargową w procesie negocjacji z Parlamentarzystami, grożąc ich detonacją. Taki wybuch był w stanie zniszczyć połowę ówczesnego miasta. Taka groźba zmusiła Parlamentarzystów do podpisania kapitulacji Rojalistów na korzystnych dla nich warunkach.
W 1779 magazynowany tam proch przeniesiono do Priddy’s Hard w Gosport i a wieży dodano ceglany mur centralny, oraz ceglane sklepienie. W tym czasie Wieża Kwadratowa zmieniona została w magazyn mięsny Marynarki Wojennej, którym była aż do 1850 roku, gdy został on przeniesiony do kompleksu Victualling Yard również w Gosport. W czasie obu wojen światowych wieża ponownie pełniła funkcje budynku wojskowego dla zwiadowców morskich i pilotów portowych.
WIEŻA KWADRATOWA NA ZEWNĄTRZ
Dawniej molo, które sąsiaduje do wieży nazywano Mostem Prochowym (ang. Powder Bridge) – gdy Wieża Kwadratowa pełniła funkcję magazynu prochowego ,a następnie Wołową sceną (ang. Beef Stage) – gdy był w niej magazyn mięsny.
Popiersie króla Karola IWidok na promenadę
We wnęce w zewnętrznym murze można zobaczyć pozłacane, ołowiane popiersie króla Karola I Stuarta z roku 1635 roku. To popiersie upamiętnia jego – wówczas jeszcze księcia – bezpieczny powrót z zagranicznych podróży do Hiszpanii i Francji w roku 1623. Szukał tam dla siebie małżonki. Udał się najpierw do Hiszpanii z zamiarem poślubienia hiszpańskiej księżniczki Marii Anny Habsburg. Negocjacje dotyczące ożenku zakończyły się jednak fiaskiem, gdyż jednym z warunków hiszpańskiego dworu, było przejście Karola na katolicyzm, na co on nie chciał przystać. Jednak jego podróż nie poszła na marne. W drodze powrotnej do Anglii poznał w Paryżu Henriettę Marię Burbon – swoją przyszłą małżonkę.
PARTER
Dawniej wnętrze wieży na parterze było podzielone na mniejsze pomieszczenia. Gdy zmieniano jej przeznaczenie na magazyn prochu, zamurowano znajdujące się tam kominki i duże okna, aby osuszyć i zabezpieczyć wnętrze. Kilka zamurowanych okien jest w takim stanie do dzisiaj. Dwa kominki z czasów Tudorów (jeden z nich na parterze) zostały odkryte podczas trwającej tam renowacji w roku 1980. W większym pokoju wiszące na ścianach herby przedstawiają wcześniejszych gubernatorów Portsmouth. W mniejszym pokoju belki, deski podłogowe oraz sufit pochodzą z roku 1779. Piwnica pierwotnie służyła jako magazyn, niestety znacznie ucierpiała pod wpływem wilgoci i w roku 1779 została zasypana. Aktualnie jej część odkopano i udostępniono zwiedzającym.
Wieża KwadratowaWieża Kwadratowa
PIERWSZE PIĘTRO
Na pierwszym piętrze jedno z okien przy schodach jest oryginalnym oknem z czasów Tudorów. Przy oknie tym możesz zauważyć, jak grube ściany posiada ta wieża! Pozostawione haki, prawdopodobnie były wykorzystywane, gdy wieża pełniła funkcję magazynu mięsnego.
DACH
W 1822 roku na dachu wieży zamontowano drewniany semafor z chorągiewkami. Za pomocą drewnianych dźwigni komunikowano się w ten sposób z przepływającymi przez cieśninę Solent statkami, oraz z innymi semaforami będącymi w pobliżu. Taki sposób komunikacji pozwalał przesłać wiadomość do Londynu w ciągu sześciu minut. Semafor ten został zlikwidowany w roku 1848, gdy do użycia weszły elektryczne telegrafy. Platformy dla trzech, ośmiocalowych armat z szynowymi suwnicami powstały na dachu około 1850 roku. Platformy które widoczne są tam dzisiaj, to repliki, ale szynowe suwnice są oryginalne.
Wieża KwadratowaWidok na wieżę od strony morza
CZASY WSPÓŁCZESNE
Rada miasta Portsmouth odkupiła wieżę i pobliskie fortyfikacje w latach 1958-1960 i zmodernizowała ją w latach 1979 – 1986 gdy osiągnęła dzisiejszy wygląd. Podczas prac konserwacyjnych badania archeologiczne ujawniły jej bogatą, wielowiekową historię.
Dziś wieża może zostać wynajęta osobom prywatnym w przeróżnych celach – jako sala weselna, sala do Chrztu, scena teatralna, muzyczna, czy cokolwiek innego.
Fort Nelson położony jest na wzgórzu Portsdown i jest jednym z pięciu (lub sześciu, jeśli liczyć również Fort Purbrook) fortów obronnych wzniesionych w tym rejonie w latach 60-tych XIX wieku, by chronić niezwykle ważną bazę morską Portsmouth. Aktualnie Fort Nelson jest częścią Królewskich Arsenałów (ang. Royal Armouries) i mieści się tam duża kolekcja artylerii, oraz zabytkowych budynków pierwszej klasy.
OPIS
Fort Nelson jest typowym fortem wielokątnym. Forty te często nazywane też są fortami Palmerstona, od nazwiska premiera ówczesnych czasów. Wokół fortu rozciąga się głęboki rów z wkopanymi trzema obronnymi kaponierami. Powyżej każdej kaponiery są umiejscowione dobrze chronione 13-to calowe moździerze. Pierwotnie wejście do fortu było dostępne przez dwa zwodzone mosty. Były tam baraki dla 172 oficerów i żołnierzy, a ewentualne próby zdobycia mostów były odpierane z wysuniętych poza mur redanów w kształcie litery V. Duży, otwarty plac apelowy prowadził do magazynów umiejscowionych 40 stóp poniżej.
HISTORIA
Fort Nelson to wiktoriańska fortyfikacja z przepięknym widokiem na cieśninę Solent, oraz dolinę Meon. Jest jednym z pięciu Fortów Portsdown i prawdopodobnie jednym z najlepiej zachowanych wiktoriańskich fortec i został odrestaurowany aby najlepiej odwzorowywać jego XIX-wieczny klimat. Poza nim na liście znajdują się jeszcze forty Fareham, Wallington, Southwick, oraz Widley. Te potężne fortece umieszczone pierścieniem wokół Portsmouth chroniły miasto przed atakami zarówno z morza jak i lądu.
Na wschodnim krańcu tych umocnień znajdują się jeszcze Reduta Crookhorn, oraz Reduta Farlington. W 1859 roku Królewska Komisja Lorda Palmerstona zdecydowała o budowie tego fortu w odległości ośmiu kilometrów od stoczni w Portsmouth w obawie przed francuską inwazją z jej nowo otwartej stoczni w Cherbourg, oddalonej zaledwie 130 km od wybrzeża Wielkiej Brytanii. Stwierdzono wówczas, że istniejące już fortyfikacje w północnej części wyspy Portsea, w dzielnicy Hilsea – tzw Hilsea Lines – są niewystarczające, gdyż Francuzi mogli wylądować w innym miejscu i drogą lądową zdobyć wzgórze Portsdown, z którego z łatwością mogliby ostrzeliwać Portsmouth.
Stocznia w Portsmouth była wówczas najważniejszą w całej Brytanii, gdzie budowało się i remontowało okręty wojenne niezbędne do ochrony królestwa. Dodatkowym atutem za budową nowego fortu miało być jego położenie na wysokim wzgórzu Portsdown Hill. W garnizonie obozować miało około 200 ochotników, dowodzonych przez oficerów regularnej armii. Jednak budowa fortu przeciągała się i fort Nelson nie był w pełni uzbrojony aż do 1890 roku, gdyż upokorzona armia francuska po porażce z Prusami w 1870 roku nie zdecydowała się zaatakować Anglii.
Nigdy nie użyte w walce forty których budowa pochłonęła fortunę wkrótce stały się nazywane „Wariactwem Palmerstona”. W 1907 roku fort Nelson został rozbrojony i przerobiony na miejsca noclegowe. W 1938 w obliczu kolejnej, drugiej wojny światowej na placu apelowym wybudowano dziesięć dużych magazynów na amunicję przeciwlotniczą. W 1950 roku fort został porzucony.
KRÓLEWSKI ARSENAŁ
Po pożarze wywołanym przez wandali w 1988 roku Ministerstwo Obrony odzyskało fort, a następnie sprzedało go Radzie Hrabstwa Hampshire za £50,000. Rada Hrabstwa odrestaurowała fort za kwotę około £3-4 miliony funtów i otwarła dla publiczności w roku 1994. Rok później fort Nelson stał się częścią Królewskich Arsenałów. W forcie mieści się duża kolekcja artylerii, wśród nich między innymi:
– The 'Boxted Bombard’ – angielska, zdobiona, żelazna bombarda z około 1450 roku, która potrafiła strzelać 60 kilogramowymi granitowymi kulami.
– The 'Dardanelles Gun’ – zwana też Wspaniałą Turecką Bombardą – to XV-wieczna bombarda oblężnicza wykuta z brązu, użyta między innymi 19 lutego 1807 roku podczas Operacji w Dardanelach, gdzie oddziały turecki ostrzelały z lądu i zatopiły dwie brytyjskie korwety, a dalszych kilka statków poważnie uszkodzono.
– Francuskie armaty polowe zdobyte podczas Bitwy pod Waterloo – ostatniej bitwy Napoleona
– Armaty z Indii i Chin
– Część słynnej irackiej superarmaty „Projekt Babilon” Saddama Husseina
– Jeden z dwóch moździerzy Mallet – zbudowanych na potrzeby wojny krymskiej z Rosją, jednak nigdy nie użyte w walce.
– Olbrzymia 200-tonowa armata umieszczona na wagonie kolejowym
Poza tym mieści się tam jeszcze wiele innych armat, w sumie ponad 350.
CZASY WSPÓŁCZESNE
Fort zajmuje powierzchnię około 77,000 m2 i czynny jest cały rok, a wejście na teren fortu jest bezpłatne, poza specjalnymi wydarzeniami. Zwiedzający mogą odkrywać tajne, podziemne tunele, bunkry na amunicję i zobaczyć jak żyło się w wiktoriańskim garnizonie, barakach, kuchni, czy szpitalu. Na terenie muzeum jest szereg pokoi multimedialnych, gdzie oprócz eksponatów można obejrzeć krótkie pokazy filmowe z historii fortu. Fort Nelson to wyjątkowe miejsce, gdzie można obejrzec armaty począwszy od średniowiecznych niszczycieli murów, aż po XX-wieczne superarmaty. Codziennie odbywają się tam wycieczki z przewodnikiem i o godzinie 13:00 można na żywo obejrzec wystrzał z 25 funtowej haubicy. „Kawiarnia 1871” na terenie fortu serwuje napoje, przekąski, ciasta i lekkie obiady przez cały dzień.
Co warto zobaczyć w okolicach Fort Nelson?
Oprócz samego fortu, w okolicy znajduje się wiele innych miejsc wartych zobaczenia. Oto kilka z nich:
Portsmouth Historic Dockyard: To kompleks muzealny, który obejmuje wiele fascynujących atrakcji, takich jak brytyjski okręt wojenny HMS Victory, na którym Nelson dowodził podczas bitwy pod Trafalgarem, oraz okręt-muzeum Mary Rose, który zatonął w 1545 roku i został wydobyty w 1982 roku.
Portsmouth Spinnaker Tower: To wysoka wieża widokowa, która oferuje panoramiczne widoki na miasto Portsmouth, okoliczne tereny i Morze Angielskie. Ze szklanej platformy widokowej można podziwiać piękno okolicy z wysokości.
D-Day Story: To muzeum poświęcone inwazji aliantów w Normandii w czasie II wojny światowej. Prezentuje ono historię i znaczenie tego kluczowego momentu w historii, a także opowiada o życiu ludzi, którzy w nim uczestniczyli.
Southsea Castle: To zabytkowy fort w miejscowości Southsea, który został zbudowany w XVI wieku. Jest to ciekawe miejsce do zwiedzania i oferuje piękne widoki na Morze Angielskie.
Te atrakcje w okolicy Fort Nelson są tylko niektórymi z wielu miejsc, które warto zobaczyć podczas pobytu w tej części Anglii. Bogata historia, fascynujące muzea i malownicze krajobrazy zapewnią niezapomniane wrażenia dla każdego odwiedzającego.
Zamek Portchester jest średniowieczną budowlą, ale powstałą na pozostałościach znacznie starszego rzymskiego fortu. Założony prawdopodobnie pod koniec jedenastego stulecia był ulubioną myśliwską bazą wypadową króla Jana bez ziemi (ang. John the Lackland). Podczas pierwszej wojny baronów zamek Portchester był oblegany i został przejęty przez Francuzów w 1216.
Jednak już wkrótce potem wrócił pod kontrolę Brytyjskiej Korony. Położony jest wgłębi zatoki Portsmouth Harbour. W średniowieczu Portchester był ważnym portem i to właśnie z tego portu kilkukrotnie wyruszała brytyjska flota na podboje Francji. W obawie przed francuską inwazją na początku XIV wieku król Edward II przeznaczył £1100 na naprawę i umocnienia zamku. W późniejszym okresie zamek pełnił rolę więzienia.
Dziś zamek jest otwarty dla zwiedzających przez cały rok. W południowo-wschodniej części fortu znajduje się także kościół St. Mary’s w stylu normandzkim należący do anglikańskiej diecezji w Portsmouth.
ZAMEK PORTCHESTER – JAK DOJECHAĆ
Zamek znajduje się zaledwie 7 mil od centrum Portsmouth.
CENNIK
Wejście na plac wewnątrz murów fortu i do kościoła jest bezpłatne. Wejście na dziedziniec zamku i na wieżę jest odpłatne.
Godziny otwarcia zamku zależne są od pór roku. Aktualny cennik i godziny otwarcia znajdziesz na stronie internetowej zamku.
Zamek Portchester należy do grupy zabytków „English Heritage”. Na stronie internetowej każdego zabytku z tej grupy możemy kupić bilet dziewięcio- lub szesnastodniowy dniowy, albo roczny karnet na wszystkie zabytki „English Heritage”.
POWSTANIE FORTU
Budowa Zamku Portchester
Pierwsze wzmianki o forcie w tym miejscu pochodzą z rzymskiej księgi: Notitia Dignitatum – to dokument z czasów późnego rzymskiego imperium (ok V wieku) ilustrujący szczegóły administracji wschodniego i zachodniego Imperium. Niestety na temat tego dokumentu niewiele jest wzmianek w języku polskim, dlatego zainteresowanych odsyłam do angielskiej Wikipedii. Za czasów rzymskich fort nosił nazwę Portus Adurni.
Dziś są to najlepiej zachowane ruiny rzymskiego fortu na północ od Alp. Portus Adurni stanowił część łańcucha potężnych fortec i stacji sygnalizacyjnych po obu stronach kanału La Manche (oraz na wschodnich wybrzeżach Anglii) znanego jako Saxon Shore. Fortece chroniły południowe wybrzeże Anglii przed rajdami saksońskich piratów.
Fort zbudowany jest na podstawie kwadratu i zajmuje powierzchnię 9 akrów (ok 36 tys. m2). Wokół fortu wznosi się wysoki na 6 metrów mur o grubości 3 m zbudowany z krzemienia i płyt wapiennych. Kwadratowe forty były bardzo popularne w III wieku naszej ery. Dwie główne bramy znajdują się po wschodniej i zachodniej stronie. Od północy jest też w murze mała furtka.
Nie jest pewne kto zbudował Portus Adurni. Możliwe że zrobił to w latach 285 – 290 zbuntowany przeciwko Imperium Karauzjusz (Marcus Aurelius Mausaeus Carausius) który ogłosił się Cesarzem (na przełomie 286 i 287 n.e.) po tym, gdy zbudował flotę do walki z frankońskimi i saksońskimi piratami. Port przeszedł we władanie Rzymu po zamordowaniu Karauzjusza w 293.
Archeologowie są zdania, że fort został opuszczony na krótko po jego ukończeniu i bywały okresy że przez długi czas fort był niezamieszkany. Pozostał on jednak atrakcyjny dla Anglosasów ze względu na położenie i wytrzymałe mury – powstał później na terenie fortu normandzki zamek, a następnie średniowieczny pałac. Za czasów króla Edwarda Starszego fort wszedł do sieci umocnień nazywanych Burh, jako ochrona przed najazdami Wikingów. W czasie wojen napoleońskich zamek Portchester posłużył za więzienie.
